Snelheid

De dagen worden verwoven met de nachten en het gaat allemaal sneller dan ik wel eens verwacht. Nog een paar dagen en dan is onze vakantie voorbij. De kinderen hebben dan nog wel een week maar daarna gaat het nieuwe schooljaar echt weer beginnen. De oudste heeft zin om weer naar school te gaan en de jongste, tja de jongste heeft meer zin in vakantie. Hij wil zelfs wel ruilen met mama. Dan mag ik naar school en gaat hij naar mijn werk. Stiekem wil ik ook wel ruilen maar ik denk dat de juf en mijn baas heel verbaasd staan te kijken als wij echt wisselen.

Aan de andere kant heeft de snelheid van tijd ook wel zijn charme. De grijze haren beginnen te verschijnen. En ik heb besloten, uit medeleven met mijn man, om niet meer mijn haar te verven. (Manlief is al stevig grijs aan het worden...) Ik ben benieuwd hoe lang ik mijn voornemen kan houden. Maar vooralsnog vind ik het prima. Zeker omdat mijn donkere haarkleur nu nog heeeeel veeeeel overwicht heeft.

Vandaag was wel een grijzig dagje. Er waren meer wolken aan de hemel te zien dan gisteren. En ook de zon had meer moeite om er doorheen te komen. Zodat het mij wat sipjes leek. In tegenstelling tot gisteren. Al waaide het gisteren stevig, het zag er mooi uit.

Deze foto is genomen vanaf het dakterras van Nemo. Uitzicht over Amsterdam. Het lijkt dat de wolkjes wat hingen aan de hemel. Echter ze vlogen voorbij door de stevige wind die er stond.

Ook aan de andere kant van het dakterras een mooi uitzicht over Amsterdam. Vooral die duiven dichtbij vond ik erg sprekend voor Amsterdam. Ze kwamen zelfs binnen vliegen als er even niet werd opgelet om vervolgens de kruimels weg te eten die de gasten lieten vallen. Niet dat ze erg hongerig kunnen zijn, daar zijn de meesten echt te dik voor. Het leek wel een spelletje tussen het personeel en de duiven. Hoe kom ik binnen en hoe jaag ik je naar buiten. Straattheater op het hoogste niveau.

Vanavond echter ga ik toch weer fijn aan de haak. Ik ben bezig met een nieuwe sprei te maken voor de jongste. De oudste heeft haar sprei al en de jongste wilde ook graag. Dus ben ik weer begonnen. Om inspiratie op te doen kijk ik vaak op verschillende blogs. Mijn favoriete blog is wel van Lucy van attic24. Zij heeft een frisse, kleurrijke en mooie kijk op het leven en maakt geweldige dingen van garen maar ook van stof. Het patroon van de eerste sprei is afkomstig van haar site maar ook van de tweede sprei heb ik bij haar mijn inspiratie gehaald. Alleen de kleurstellingen heb ik ietwat aangepast naar wat de kinderen graag wilde.

De eerste noemt zij een ripple patroon. Oftewel een golfjes patroon. Ze heeft verschillende golfjes patronen maar deze vond ik wel mooi voor de sprei. Op de foto is de sprei al helemaal af.

De tweede noemt ze een grannystripe. Granny's zijn vaak gehaakte vierkantjes, of welke vorm dan ook, die later aan elkaar worden gezet tot een groter geheel. In dit geval heeft ze een stukje dat vaak gebruikt wordt in een granny tot streepjes aan elkaar gehaakt. Dit patroon werkt, net als het golf patroon, heel rustgevend. Je doet heerlijk steeds hetzelfde terwijl je ondertussen met een schuin oog/oor naar de tv kijkt en luistert of geniet van een muziekje. En langzaamaan komt er een snelheid in het haken waardoor de sprei sneller af is dan je in de gaten hebt... 

Zomers met een spettertje

Wat een zalig weer vandaag. Zittend in de schaduw, ik ben niet zo van de zon, zat ik te genieten van het briesje wat door de bomen ruisde. Wijntje in de hand, gezellig gezelschap, de Olympische Spelen op de achtergrond. Beetje babbelen over van alles en nog wat.

Dat kletsen werd ineens een stuk minder. Zou de eerste gouden medaille worden binnengehaald. Het was nog flink spannend tot op het laatst. Maar het lukte haar toch. Op haar fiets in de regen. Zou ze het gevoel hebben gehad dat ze gewoon in Nederland fietste? De nattigheid over haar gezicht heen. De finishlijn in het zicht en dan nog 2 van die trutjes die denken haar eruit te kunnen fietsen. Echt niet. Ze zet nog een keer stevig aan en als eerste gaat ze over die lijn. Goud voor haar. Wauw, wat een prestatie.

Thuis op mijn bankje gaan mijn gedachten alle kanten op. Van het fietsen naar het haken, van het haken naar de kids die buiten aan het spelen zijn, van de kids naar de stapel wasgoed. Ach, het laatste kan wel wachten. Ik bedenk me ineens dat ik steeds vergeet foto's van alles te maken. Zo kan ik natuurlijk mijn blog wel wat aankleden. Mijn nieuwe goede voornemen is gemaakt. Vanaf morgen, meer foto's.

Uiteraard nog wat sport gekeken vanavond maar het enthousiasme van vanmiddag is niet meer aanwezig. Ineens spettert het buiten weer. Snel naar buiten om de 2 dames binnen te halen. Konijnen vinden het zonder beschutting niet echt prettig om buiten te zijn in de regen.

Die 2 dames zijn een verhaal apart. We zouden vorig jaar 1 konijntje halen. Uit de opvang, wel zo sociaal. Maar er zaten 2 zusjes. 2 hele dikke zusjes. Uiteraard gingen die mee naar huis. En na een mooi dieet hebben we 2 dikke dames. Aangezien de lel die ze onder hun kin hadden opgebouwd met vet, nu wel leeg is maar er nog hangt, blijven ze de dikke dames. Met regelmaat kom ik nog wel terug op die dames. Ze zijn zo grappig.

Nogmaals de belofte, foto volgt, het is nu te donker ;-)

groetjes,
Peet

OS 2012

De spelen zijn begonnen. Over de hele wereld kijken mensen naar de sporters en de sporters kijken naar hun prestaties. En wat voor resultaten. Ze mogen er trots op zijn wat er wordt neergezet. Dat zal ik nooit beter doen. Zeker niet met de ietwat minder sportieve inslag die ik heb.

Ik kreeg al de tip om mee te gaan doen met de snelhaakwedstrijden maar ik kan me niet voorstellen dat die er zijn. (Bedankt voor de tip Remon..) En als die er zijn, vertel het mij maar niet. Ik haak voor de hobby niet voor de snelheid. Zeker met de warmte van afgelopen dagen kreeg ik het niet voor elkaar om de haaknaald even te pakken. Tenminste niet aan mijn grote project. De sprei. Maar een granny haak ik nog wel eens. Want ook het kussensloop is nog niet af.

Dat zal nog wel vaker voorbij komen. De projecten. Nee ik ben niet iemand van 1 project tegelijkertijd. Minimaal 2 of 3 en dan liggen er ook nog wel wat andere dingen op de plank. Euhh plank. Doos op zolder. Zei ik doos... ik bedoelde dozen op zolder. Ik heb altijd wel wat te doen als ik wil. En als de hobby mij niet in beslag neemt, dan zijn er nog de kindjes, de man, het huishouden, het werk en uiteraard de sociale contacten. Af en toe zwerft er zoveel door mijn hoofd dat ik niet weet hoe ik wijs moet worden in die chaos. Al helpt het mij om soms even mijn ogen dicht te doen. Dan komt de bovenkamer wat tot rust en kan ik weer fris opnieuw beginnen met het creëren van de storm aan gedachten, ideeën en andere ingevingen.

En zo is een nieuw blog ontstaan in blogland. Regelmatig zal ik flarden van de hersenspinsels hier tentoonspreiden. Voel je vrij om commentaar achter te laten.