Gebrek aan energie

Ik wil geen klaagblog gaan maken. Maar door de reuma en ook omdat de medicatie nog niet optimaal is, heb ik weinig energie. Ook weinig focus. Ik merk ondertussen mijn struisvogel-gedrag op. Ik wil het nog niet echt accepteren allemaal. Dus eerst maar eens kijken naar de mogelijkheden van hulp bij die acceptatie zodat ik weer verder kan. En beter luisteren naar mijn lijf.

Dat laatste is al best lastig voor een eigenwijs persoon.

Dus voorlopig nog rustiger aan.

Groetjes,
Peet

Onder de indruk

Op zich kan ik nog steeds niet zoveel. Veel moe en zeker met dit weer is dat ook niet heel vreemd. Dus surf ik wat op facebook. Lekker lezen wat anderen doen. En daar zag ik het bericht dat een mede-haakster helaas is overleden. Ik kende Marinke niet persoonlijk maar haar blog is altijd erg inspirerend geweest. http://www.acreativebeing.com/

Raar hoe zo'n jonge meid door depressies het allemaal niet meer zag zitten. En dat terwijl aan de zijlijn het toch lijkt dat alles dan juist zo goed loopt. Ze had een boek uit en haar volgende boek is nog onderweg. Ze werd uitgenodigd op diverse evenementen en winkels om te komen signeren en vertellen. En toch ging er ergens in haar hoofd het toch niet helemaal lekker. En koos ze voor een andere weg.

Ik ben er in ieder geval erg van onder de indruk.

Echt Nederland

Zo is het super weer en zo is het grijs. Wel zacht maar zo grijs. Jammer hoor. Dat het net grijs is als ik niet veel kan. Aan de andere kant is het wellicht op een betere dag dan ook juist weer mooi buiten. En kan ik er meer van genieten. Ach ja, wat dat betreft kan ik overal wel over zeuren maar het heeft geen zin. En ik kies er ook niet voor om te zaniken. Gewoon even doorheen. Regen, grijs, zon, de natuur heeft alle vormen nodig om zo mooi te worden. Dus voor nu een kopje koffie, een tijdschrift en de middag vliegt om. En morgen zien we dan wel.

Groetjes,
Peet

Mooiste dag

Wat een mooie dag. Lenteweer, rust, geweldig. Soms moet ik even opschrijven dat deze dagen er ook zijn om te onthouden dat het allemaal prima is. Dat het vast in orde komt. En dat dan de zon gewoon lekker schijnt. Iedereen zijn eigen ding doet. En daarmee allemaal content zijn.

Het is goed vandaag.

Ziek...

De dagen schakelen sneller aan elkaar. Tenminste zo lijkt het. Het ene moment is het zondag en ineens is het weer woensdag. Even leek het niet zo snel te gaan. Ik was ziek en kon amper iets. Dat was even moeilijk. Helemaal niets meer kunnen. Amper kunnen staan. Niet eens mezelf fatsoenlijk kunnen verzorgen. Veel geduld nodig om te kunnen douchen en afdrogen. Aankleden met de tanden op elkaar. Want eigenwijs als ik groot ben, komt dan het "zelf doen" heel sterk naar voren. Dus in plaats van 10 minuten douchen/aankleden, duurde dat 45 minuten. En dan kon ik daarna weer uitrusten. Maar wel zelf gedaan. 

Het lieve thuisfront pakte alle overige zaken op. Zo geweldig. Kids kwamen mijn lunch brengen. "Nog een appeltje mama? Hij is al in stukjes." Echt super. Manlief stond zelfs te strijken. Dat heeft hij nog nooit hoeven doen. 

Ondertussen zijn we vanaf 8 april bezig met allerlei onderzoeken. Deze puzzel voor de medici past niet binnen de geijkte paden. Mijn moeder zou hier overigens niet vreemd van hebben opgekeken. Ik was meestal wat apart ziek als ik dan ziek was. Het lopen gaat inmiddels weer wat beter. Prednison is een paardenmiddel. Maar de overige klachten blijven nog sluimeren. Handen zijn nog niet zo pijnvrij als ik zou willen. Dus als ik teveel probeer dan betaal ik daar uiteraard voor. 

 De uitkomst/diagnose wordt hopelijk morgen vast gesteld. Aangezien mijn longen goed waren, verwacht ik dat de reumatoloog reumatoïde artritis gaat vast stellen. En dan weer vooruit. Hoe denkt de reumatoloog over behandeling? Wat ga ik voor medicatie krijgen? En met welke termijn kan ik weer functioneren zoals eerst? Ervan uitgaande dat dit mogelijk is. 

Er is veel informatie bekend op internet maar bewust wil ik nog niet teveel lezen. Ieder lijf is anders. Dus ik wacht rustig af. Probeer te luisteren naar mijn lijf. En als ik het vergeet dan voel ik het vanzelf. 

Groetjes,

Peet

Te verwarrend

Het is me allemaal te verwarrend. Wat dan, zul je je afvragen. Het is een warboel in mijn hoofd. Ik wil weer duizend dingen. Met als resultaat dat er niet zoveel gebeurd. Behalve het zitten op mijn bank. Gelukkig heb ik dan nog altijd mijn vriend de haaknaald.

Dus ben ik maar aan een nieuw project begonnen. Dit keer met een acryl draad van Annell. Rapido fine. Superzacht en in mooie kleuren. Ik had om te proberen een paar bolletjes bij het hobbywinkeltje gehaald hier in het dorp. Maar ik moet zeggen dat het goed bevalt. Dus dat wordt meer halen. Ik heb een leuke deken in gedachte maar het kan net zo goed een kussen worden. Ligt er maar aan wanneer ik het vierkantje beu ben. Want de deken bestaat uit vele, vele vierkantjes. 1 bolletje is nu op. Resultaat: 14 vierkantjes van ongeveer 8x8 cm. Dus ik heb nog net geen stuk van 32x32 cm. Maar ik denk dat het toch een deken gaat worden. Het vierkantje verveeld (nog) niet.

En met de deken in het achterhoofd ben ik mijn focus aan het verleggen. Welke kleuren ga ik erbij voegen. Wel of geen randje om het vierkantje. Hoe zet ik ze aan elkaar.

Ik moet zeggen dat 1 project rust brengt in mijn hoofd. Niet meer afdwalen naar tig dingen. Maar alleen de vragen over kleur, formaat, combinaties en rand. Zalig die rust.

Dagje op stap

Wat een heerlijke dag. Niet voor het weer want dat was koud en zelfs nat. Maar wij hadden een ander doel. De oudste had een studiedag. Dat is een vrije dag voor kids zodat de leraren kunnen overleggen. Dus ze mocht kiezen wat we gingen doen.

Centr-O

Center wattem

Centr-O

Oftewel de grootste mall die ik ooit heb gezien en dan in Oberhausen. Dus wij vanmorgen op pad met z'n tweeën. Man moest werken en zoon mocht naar school. Hij had geen studiedag. Maar dat vond hij ook niet erg. Hem doe je geen plezier met shoppen. Man trouwens ook niet.

Onderweg schoot het lekker op. Weinig vertraging. Vanuit de parkeergarage waren we zo binnen. En daar begon de wandeling. Wat een hoop winkels... Er kwam geen eind aan. Tussendoor nog wat eten en drinken.  Ook dat is super verzorgd. Voor ieder wat wils. Je kon alles kiezen waar je zin in zou hebben. Dochter ging voor KFC. Tja dat is echt haar favoriet van de laatste tijd.

Shoppen werd er ook gedaan. Truien, shirtjes, schoenen, joggingbroek voor haar, schoenen en een sjaal voor mij. En na een Starbucks koffie keerden we weer huiswaarts. Moe en voldaan.

We gaan nog een keer terug. We vonden het super. Over een paar weken heeft zoon een studiedag.  Man heeft al een vrije dag gepland. Na de dochter-mama dag gaan hun ook een vader-zoon dag houden. Alleen gaan hun naar het NMM. Een echte mannendag waar de dames niet perse naar toe hoeven.

Tot snel weer.
Groetjes,
Peet

Genieten

Het was weer genieten de afgelopen dagen. Genieten van rust, van lezen, van lekker eten en gezellig gezelschap. En zelfs een beetje van poetsen. Alhoewel ik een dag later niet meer zo genoot daarvan, spierpijn van het gespannen staan.

Spierpijn van poetsen klinkt wel heel stom maar balancerend op de badkuiprand om alle spijltjes van de radiator te poetsen zorgt voor een bepaalde spanning. Ik wilde natuurlijk niet in de badkuip lazeren. Maar het moest echt weer eens schoon gemaakt worden. Hoe erg gespannen ik heb gestaan, heb ik vandaag wel gevoeld. Oempff. Overigens mag mijn resultaat er wel zijn. Keurig ziet het er weer uit.

Genieten van eten was ook flink aanwezig. We gingen uit eten in het lekkerste restaurant in de omgeving hier.  'T kleyn geluck in Son. Ik was er van te voren even geweest. Zo'n dieet als het mijne is toch lastig. Tenminste dat dacht ik. Maar ze vonden het geen probleem en hebben heerlijk gekookt voor mij en geheel binnen mijn fase 1 van Powerslim. Ik heb in tijden niet zo genoten van eten. Mooi opgediend maar, belangrijker nog, heerlijk van smaak. En ik kon overal aan mee doen dus viel ook niet uit de toon. De wijn komt wel weer als mijn dieet voorbij is. Want daar zijn ze ook subliem in. De juiste wijn bij het juiste gerecht. Zalig.

En zo zaten wij daar op een zaterdagavond met een flink gezelschap. Een jarige job, 5 vrienden en hun aanhang. Gelukkig waren er meer grote tafels en viel ons gezelschap niet zo op. Want er werd veel gekletst. Herinneringen werden opgehaald. De politiek in het dorp werd besproken. De thuissituaties werden weer eens door genomen. Er werd heel wat afgelachen. Af en toe moest ik er aan denken om even terug te leunen. De tafel rond te kijken en te observeren. De momenten in me op te nemen om later nog even aan terug te kunnen denken. Het toverde vandaag menig glimlach op mijn gezicht.

Ik heb in de loop der jaren ook geleerd dat ik regelmatig mijn rustmomenten moet pakken. Ondertussen kan ik daar ook steeds beter van genieten. Het voelt soms nog echt als spijbelen Als je gewoon op de bank gaat zitten met een boek of een tijdschrift. Maar zo mag ik het niet zien. Het geeft mij de ruimte om meer te kunnen beleven van de rest van de dag. Met mijn e-reader even heerlijk verdwijnen in een ouderwetse Agatha Christie. Mee gaan met Jane Marple en haar gedachten over een moordenaar in spe.

Op zondagavond is het ook weer vooruit kijken naar volgende week. Ik ben er klaar voor want het wordt een leuke week. Beetje werken, veel genieten en alles weer in het gareel. Schoolvakantie is weer voorbij.

Tot snel weer.

Groetjes,
Peet

De eerste dag van 2015

Het is nog stil in huis. Iedereen is nog in diepe rust. Normaal ben ik de langslaper maar vandaag ben ik vroeg wakker. Dat heeft meer te maken met dat ik ook als eerste sliep. Ik vind de knallen maar niets. Vuurwerk is niet mijn ding.

Dat is het ook nooit geweest. Ik schrok eerder dan dat ik het leuk of spannend vond. Siervuurwerk gaat dan nog wel. Maar dat kun je ook achter het raam bekijken. Daarvoor hoef je niet buiten te staan. En vrijwillig in de kou en de stank staan om de buren een handje te geven, nee niet aan mij besteed. Ik wens iedereen altijd het beste. Niet alleen met nieuwjaar.

Zo komt het dus dat ik nu kan genieten van een lege woonkamer gehuld in stilte. Buiten schijnt een voorzichtig zonnetje. Nog niet krachtig genoeg om de laatste sneeuw te smelten. Maar het geeft wel een mooi gezicht. Sommige takken zijn een stukje geel verlicht terwijl de schaduwkant zwart afsteekt. Ik snap best waarom er mensen zijn die graag fotograferen.

De eerste dag van een nieuw jaar. Wat zal dit jaar weer allemaal gebeuren?