Het waren weer heel wat dagen geleden dat ik heb geschreven. Dat wil niet zeggen dat er geen gedachten in mijn hoofd rond zwerven. Was het maar zo. Was er maar een knopje waarmee ik de hersenspinsels even uit kon zetten. Even helemaal niets in die bovenkamer. Geen dingetjes die ik me afvraag, geen piekermomenten. Het lijkt me heerlijk.
Uiteraard heb ik die momenten wel. Alleen kan ik ze niet terughalen. Die momenten heb ik als ik slaap. Alhoewel, ze zeggen dat je juist alles verwerkt in je slaap. Dat zou dan betekenen dat ik nog meer denk, bedenk en terugzie.
Hoe kan het dan zijn dat mensen gaan slapen en uitgerust wakker worden? Helemaal fris en fruitig. Betekent dat dan dat die mensen overdag weinig denken en weinig meemaken. Of juist alles op makkelijkere manier verwerken waardoor ze 's nachts echt tot rust komen.
Dat verwerken van allerlei dingen vind ik nog wonderbaarlijker. Waarom is er een slag mensen die nergens geen last van (lijken te) hebben. En is er een slag mensen die over ieder klein dingetje dagen kunnen nadenken en het proberen te verklaren wat nooit lukt.
Ja, ik zeg bewust 'lijken'. Aangezien er bij de eerste slag mensen weer 2 groepen zijn. De eerste groep heeft echt nergens last van en de tweede groep kan geweldig acteren. Ze hebben er wel degelijk last van maar je ziet er niets van. Alles wordt in stilte en afzondering verder verwerkt.
Ondertussen bedenk ik me alweer van alles. Over in welke groep mensen ik zit tot en met de titel van het bericht. Ik weet wel in welke groep ik zit. Het is een drama af en toe. Ik zou echt dat knopje willen hebben. En dan heerlijk uitgerust wakker worden, gaan werken met een rustig gevoel en de kalmte hebben als er iets niet helemaal gaat zoals het hoort. Klinkt zalig in mijn oren. En mijn gezichtsuitdrukking gaat meteen over in een heerlijke glimlach.
zondag 19 augustus 2012
vrijdag 10 augustus 2012
Blauw op de bank
Wat een superkleur kan blauw toch zijn. Als ik nu met een schuin oog naar de hockeydames kijk bij de OS 2012, spelen ze op een blauw veld. En winnen ze daarop een gouden medaille. Een prachtig gezicht, al die blije oranje geklede dames op dat blauwe veld met roze randje. (Helaas snap ik niet waarom voor deze kleurencombi is gekozen van het veld maar toch.)
Er zijn ook dagen geweest dat blauw niet mooi was. Blauw van de kou op de bank. En maar blijven rillen ook al zat ik al met mijn billen op de poef en mijn rug tegen de verwarming aan. Oei, wat konden die winters vroeger koud zijn.
Maar ook in de tienerjaren, tranen met tuiten om het gelopen blauwtje. Die jongen was zoooo leuk en toch vond hij dat niet van mij. Boehoehoe. Wat kon het leven dan oneerlijk lijken.
In dienst leerde ik wat een blauwe hap was. Heerlijke nasi en vaak op de woensdag. Blijft toch hangen want nu eten we regelmatig nasi en op woensdag.
En na vandaag hebben we weer wat blauws in huis. Het been van de oudste is mooi verbonden in blauw gips. Door een ongelukkige val op de trampoline waarbij de jongste onderop lag, had de oudste de meeste tranen. Uiteraard ijs erop. Eerst koelen. Dan een nachtje slapen en toen bleek toch wel dat het probleem nog niet opgelost was. Huisarts, verwijzing naar de rontgen, foto's, nog een paar extra foto's. Uitslag, niets aan de hand. Wij naar huis. Bleek er een foutje te zijn gemaakt. Dus wij weer terug naar het ziekenhuis. En 2 uur later was de oudste voorzien van een harde gipslaag om het onderbeen. Nu gaat ze leren krukken lopen. En baalt ze vooral dat ze niet mag sporten.
Ik denk dat ze de volgende keer op de trampoline beter uit kijkt. Die is overigens groen en niet blauw ;-)
Er zijn ook dagen geweest dat blauw niet mooi was. Blauw van de kou op de bank. En maar blijven rillen ook al zat ik al met mijn billen op de poef en mijn rug tegen de verwarming aan. Oei, wat konden die winters vroeger koud zijn.
Maar ook in de tienerjaren, tranen met tuiten om het gelopen blauwtje. Die jongen was zoooo leuk en toch vond hij dat niet van mij. Boehoehoe. Wat kon het leven dan oneerlijk lijken.
In dienst leerde ik wat een blauwe hap was. Heerlijke nasi en vaak op de woensdag. Blijft toch hangen want nu eten we regelmatig nasi en op woensdag.
En na vandaag hebben we weer wat blauws in huis. Het been van de oudste is mooi verbonden in blauw gips. Door een ongelukkige val op de trampoline waarbij de jongste onderop lag, had de oudste de meeste tranen. Uiteraard ijs erop. Eerst koelen. Dan een nachtje slapen en toen bleek toch wel dat het probleem nog niet opgelost was. Huisarts, verwijzing naar de rontgen, foto's, nog een paar extra foto's. Uitslag, niets aan de hand. Wij naar huis. Bleek er een foutje te zijn gemaakt. Dus wij weer terug naar het ziekenhuis. En 2 uur later was de oudste voorzien van een harde gipslaag om het onderbeen. Nu gaat ze leren krukken lopen. En baalt ze vooral dat ze niet mag sporten.
Ik denk dat ze de volgende keer op de trampoline beter uit kijkt. Die is overigens groen en niet blauw ;-)
woensdag 8 augustus 2012
Gedachten en haken
Gedachten dwalen weer door mijn hoofd. Van de hak op de tak schieten er onderwerpen door mijn hoofd. Over opvoeding, over uit eten, over brocante. Ik kan het niet eens bijhouden. Onderwijl ben ik lekker aan het haken. Een mooie omslagdoek ontstaat onder mijn handen. Langzamer zeker zie je het patroon.
Het begon met 330 losse. Dus echt een enorme rij met steken om op verder te haken. In het begin haakte ik 1 rij en kon vervolgens het haakwerk neerleggen. Daar deed ik langer over dan ik zelf verwachtte. Maar ondertussen haakt het patroon heerlijk weg. Het gaat heel soepeltjes. En ik hoop dat mijn schoonmoeder straks tevreden is met het resultaat.
Daarnaast hoop ik dan nog veel harder dat ik genoeg bollen heb. Ze zeggen wel vaker wat een patroon nodig heeft, maar soms zitten ze er wel eens naast. Dus duimen maar want opnieuw beginnen, daar heb ik weinig zin in. (Al zal ik dat gewoon doen.)
Morgen met daglicht zal ik een paar foto's maken om de voortgang te laten zien.
Oja, denk nou niet dat de sprei al af is. Nope, die ligt even te wachten tot de omslagdoek klaar is. Net als alle andere projecten die in het huis verspreid liggen. Maar het eet geen brood, het beschimmeld niet en het heeft vast geen haast. In het ergste geval mag ik uithalen en opnieuw beginnen in een nieuwe maat. (Kinderen eten namelijk wel brood en groeien daar ook nog van ;-))
Het begon met 330 losse. Dus echt een enorme rij met steken om op verder te haken. In het begin haakte ik 1 rij en kon vervolgens het haakwerk neerleggen. Daar deed ik langer over dan ik zelf verwachtte. Maar ondertussen haakt het patroon heerlijk weg. Het gaat heel soepeltjes. En ik hoop dat mijn schoonmoeder straks tevreden is met het resultaat.
Daarnaast hoop ik dan nog veel harder dat ik genoeg bollen heb. Ze zeggen wel vaker wat een patroon nodig heeft, maar soms zitten ze er wel eens naast. Dus duimen maar want opnieuw beginnen, daar heb ik weinig zin in. (Al zal ik dat gewoon doen.)
Morgen met daglicht zal ik een paar foto's maken om de voortgang te laten zien.
Oja, denk nou niet dat de sprei al af is. Nope, die ligt even te wachten tot de omslagdoek klaar is. Net als alle andere projecten die in het huis verspreid liggen. Maar het eet geen brood, het beschimmeld niet en het heeft vast geen haast. In het ergste geval mag ik uithalen en opnieuw beginnen in een nieuwe maat. (Kinderen eten namelijk wel brood en groeien daar ook nog van ;-))
dinsdag 7 augustus 2012
Overlevingstechnieken
Wat raar dat er toch zo'n verschil zit tussen gevoel en verstand. Vanuit verstand is alles wel zo'n beetje te beredeneren. Logica kan dan gevonden worden in de meeste vreemde beslissingen. Ook kan het verstand vaak zaken vanuit twee kanten bekijken. Dus met je verstand valt alles vaak wel te begrijpen.
Dan komt je gevoel om de hoek kijken. Wat nou begrijpen! Maar zo voelt het niet. Het voelt niet begrijpelijk. Het voelt vervelend of het voelt goed.
Vanuit het ene perspectief moet je leven vanuit je gevoel. Echter vanuit het overlevingsmechanisme is het ook nodig om te leven vanuit je verstand. Zeker bij gevoelsmensen met veel emoties is het alleen leven vanuit je gevoel niet te doen. Hoe kun je vanuit de emotionele achtbaan nog op twee voeten blijven staan? Hoe kun je door gebeurtenissen heen komen zonder te redeneren vanuit je verstand?
Maar wat als je verstand het niet wint van je gevoel? Wat als je wel kunt bedenken hoe het in elkaar zit, je wel kunt beredeneren dat het goed is of fout is, maar met je gevoel niet los kunt komen? Het probleem niet los kunt laten en verder kunt gaan.
Alles heeft tijd nodig. Gelukkig heb ik dat wel geleerd. Maar bovenstaande vind ik nog altijd een probleem. Een valkuil.
Dan komt je gevoel om de hoek kijken. Wat nou begrijpen! Maar zo voelt het niet. Het voelt niet begrijpelijk. Het voelt vervelend of het voelt goed.
Vanuit het ene perspectief moet je leven vanuit je gevoel. Echter vanuit het overlevingsmechanisme is het ook nodig om te leven vanuit je verstand. Zeker bij gevoelsmensen met veel emoties is het alleen leven vanuit je gevoel niet te doen. Hoe kun je vanuit de emotionele achtbaan nog op twee voeten blijven staan? Hoe kun je door gebeurtenissen heen komen zonder te redeneren vanuit je verstand?
Maar wat als je verstand het niet wint van je gevoel? Wat als je wel kunt bedenken hoe het in elkaar zit, je wel kunt beredeneren dat het goed is of fout is, maar met je gevoel niet los kunt komen? Het probleem niet los kunt laten en verder kunt gaan.
Alles heeft tijd nodig. Gelukkig heb ik dat wel geleerd. Maar bovenstaande vind ik nog altijd een probleem. Een valkuil.
maandag 6 augustus 2012
Hulp
Na een eerste werkdag ben ik aardig leeg. Pijnlijke voeten, vol hoofd, gelezen over beslissingen, gezien wat er nog niet is veranderd. Het voelt toch weer snel als van voor de vakantie. Wat jammer dat je niet langer het vakantiegevoel en de ontspanning kan vasthouden. Gewoon automatisch. Zonder heel veel moeite.
En ineens springt me de gedachten weer boven van een moodboard. Een plaat waar mijn meest fijne herinneringen op staan. De kleuren die ik mooi vind, de plaatjes die ik mooi vind. Een bloemenveld om doorheen te wandelen. En niet alleen een moodboard maar een cd'tje met mijn mooiste nummers. Zodat ik op de momenten dat ik wel even tijd heb, rustig kan luisteren naar de muziek. Ook het vertrouwde geluid van oude nummers kunnen mij heel rustig krijgen.
Hoe krijg ik een moodboard en een cd plus speler nou op het werk. En hoe doe ik dat zonder dat anderen er last van krijgen. Ik kan wel een moodboard maken maar dan toch eentje die in mijn kastje past. En dan kan ik die nog alleen maar bekijken tijdens mijn pauze. Zo ook met de muziek. Terwijl ik ook wel even pauze wil met collega's. Even bijkletsen enzo.
Dat moodboard moet dus echt in mijn hoofd zitten. Met daarbij op de achtergrond het muziekje wat ik erbij wil. Mhhh maar hoe doe ik dat als ik na een paar uur werken alweer oplossingen zit te bedenken voor kleine obstakels en me bezig hou met de dagelijkse werkzaamheden. Hoe zorg ik ervoor dat mijn moodboard de boventoon voert in mijn hoofd. Ik ga er eentje maken die toch in mijn kastje past. Dan zie ik hem in ieder geval een paar keer per dag. Dat is de eerste stap die ik nu maak om te zorgen dat de "after-vakantie-blues" wegblijven. Werken is nou eenmaal iets wat erbij hoort. En voor mij is het belangrijk om dit zo ontspannen mogelijk te doen. Dus met een beetje hulp. Niks mis mee ;-)
En ineens springt me de gedachten weer boven van een moodboard. Een plaat waar mijn meest fijne herinneringen op staan. De kleuren die ik mooi vind, de plaatjes die ik mooi vind. Een bloemenveld om doorheen te wandelen. En niet alleen een moodboard maar een cd'tje met mijn mooiste nummers. Zodat ik op de momenten dat ik wel even tijd heb, rustig kan luisteren naar de muziek. Ook het vertrouwde geluid van oude nummers kunnen mij heel rustig krijgen.
Hoe krijg ik een moodboard en een cd plus speler nou op het werk. En hoe doe ik dat zonder dat anderen er last van krijgen. Ik kan wel een moodboard maken maar dan toch eentje die in mijn kastje past. En dan kan ik die nog alleen maar bekijken tijdens mijn pauze. Zo ook met de muziek. Terwijl ik ook wel even pauze wil met collega's. Even bijkletsen enzo.
Dat moodboard moet dus echt in mijn hoofd zitten. Met daarbij op de achtergrond het muziekje wat ik erbij wil. Mhhh maar hoe doe ik dat als ik na een paar uur werken alweer oplossingen zit te bedenken voor kleine obstakels en me bezig hou met de dagelijkse werkzaamheden. Hoe zorg ik ervoor dat mijn moodboard de boventoon voert in mijn hoofd. Ik ga er eentje maken die toch in mijn kastje past. Dan zie ik hem in ieder geval een paar keer per dag. Dat is de eerste stap die ik nu maak om te zorgen dat de "after-vakantie-blues" wegblijven. Werken is nou eenmaal iets wat erbij hoort. En voor mij is het belangrijk om dit zo ontspannen mogelijk te doen. Dus met een beetje hulp. Niks mis mee ;-)
vrijdag 3 augustus 2012
Verandering van omgeving
Even iets halen in een ander dorp is helemaal niet zo raar. Maar als je even iets gaat halen in een stad zo'n 100 kilometer verderop kijken mensen je vreemd aan.
Eigenlijk is het ook vreemd. Tegenwoordig wel tenminste. Er zijn verhalen van mensen die in de oorlog vele kilometers gemaakt hebben voor eten of voor veiligheid. Maar in die tijd waren er veel minder vervoersmiddelen beschikbaar dan tegenwoordig. Dus deden ze dat zelfs met een fiets of te voet. Honger en angst zijn ook vreselijke dingen om mee te maken. Dan gebruikt een mens al zijn opties.
Wij zijn ook wel eens 's nachts doorgereden naar Scheveningen voor een stukje lopen over het strand. (Dit was dus midden in de nacht.) Jongelui doen wel vaker wazige dingen. Dus kilometers rijden voor een romantische wandeling is dan wel de moeite waard. (Dat je dan bij het horen van de zee en de golven moet plassen is een stuk minder leuk. Een toilet in het donker is niet snel gevonden.)
Maar ja in de tegenwoordige tijd is het niet gewoon meer. Je kunt tenslotte alles ongeveer bestellen op internet. Dus waarom er heen rijden als de verzendkosten nog onder de 5 euro blijven. Waarom al die tijd spenderen terwijl 1 klik op de pc je ook alles kan brengen dat je zou willen. Je hebt hooguit iets meer geduld nodig want het is er 1 a 2 dagen later.
De reden kan heel simpel zijn. Verandering van omgeving. Je rijdt ergens heen, wandelt er rond, haalt wat je wilde hebben, rijdt terug naar huis en hebt weer van alles gezien. Plus je hebt het item wat je zocht.
Vandaag was het onze beurt om een stuk te rijden. Naar Gouda toe. Niet alleen voor de stroopwafels. (Daar zijn de lekkerste stroopwafels te koop. Van Van Vliet, heerlijk!!) Maar ook voor een andere boodschap. De kinderen hebben hun ogen weer uitgekeken. In Gouda kun je ook aardig wat zien. Maar het leukste vonden ze toch het poffertjes eten in de Salon. Dit is een 150 jaar oud poffertjeshuis. En zo kneuterig ziet het er ook uit. Heerlijk nostalgisch. Als ik daar zo zit, krijg ik spontaan zin in een kamer in die sfeer in te richten. Met bloemetjesbehang, ouderwets servies en oude meubeltjes. Jammer dat manlief daar niet aan mee werkt ;-)
Eigenlijk is het ook vreemd. Tegenwoordig wel tenminste. Er zijn verhalen van mensen die in de oorlog vele kilometers gemaakt hebben voor eten of voor veiligheid. Maar in die tijd waren er veel minder vervoersmiddelen beschikbaar dan tegenwoordig. Dus deden ze dat zelfs met een fiets of te voet. Honger en angst zijn ook vreselijke dingen om mee te maken. Dan gebruikt een mens al zijn opties.
Wij zijn ook wel eens 's nachts doorgereden naar Scheveningen voor een stukje lopen over het strand. (Dit was dus midden in de nacht.) Jongelui doen wel vaker wazige dingen. Dus kilometers rijden voor een romantische wandeling is dan wel de moeite waard. (Dat je dan bij het horen van de zee en de golven moet plassen is een stuk minder leuk. Een toilet in het donker is niet snel gevonden.)
Maar ja in de tegenwoordige tijd is het niet gewoon meer. Je kunt tenslotte alles ongeveer bestellen op internet. Dus waarom er heen rijden als de verzendkosten nog onder de 5 euro blijven. Waarom al die tijd spenderen terwijl 1 klik op de pc je ook alles kan brengen dat je zou willen. Je hebt hooguit iets meer geduld nodig want het is er 1 a 2 dagen later.
De reden kan heel simpel zijn. Verandering van omgeving. Je rijdt ergens heen, wandelt er rond, haalt wat je wilde hebben, rijdt terug naar huis en hebt weer van alles gezien. Plus je hebt het item wat je zocht.
Vandaag was het onze beurt om een stuk te rijden. Naar Gouda toe. Niet alleen voor de stroopwafels. (Daar zijn de lekkerste stroopwafels te koop. Van Van Vliet, heerlijk!!) Maar ook voor een andere boodschap. De kinderen hebben hun ogen weer uitgekeken. In Gouda kun je ook aardig wat zien. Maar het leukste vonden ze toch het poffertjes eten in de Salon. Dit is een 150 jaar oud poffertjeshuis. En zo kneuterig ziet het er ook uit. Heerlijk nostalgisch. Als ik daar zo zit, krijg ik spontaan zin in een kamer in die sfeer in te richten. Met bloemetjesbehang, ouderwets servies en oude meubeltjes. Jammer dat manlief daar niet aan mee werkt ;-)
donderdag 2 augustus 2012
Praten of toch maar niet
Een heerlijke dag waarbij er toch weer wat gedachten door mijn hoofd blijven malen. Om me heen hoor ik mensen praten. Waarom praten mensen eigenlijk met elkaar? Om ideeen uit te wisselen en gedachten te delen. En ook om te zoeken naar overeenkomsten. Wat delen ze met elkaar. Waar denken ze hetzelfde over. Wat zijn de verschillen. En willen ze die verschillen accepteren of willen ze juist de ander overtuigen van hun gelijk.
Ineens denk ik terug aan een dag vlak voor mijn trouwen. De relatie van iemand dichtbij ging stuk. Ze had het erover dat er zo weinig overeenkomsten waren tussen haar en haar partner. En dat zou de reden zijn dat ze uit elkaar gegroeid waren. Mijn toekomstige man en ik zaten naderhand op de bank. Te bedenken waarin onze levens overeenkwamen. We moesten er heel erg om lachen. Andere sporten. (Daar deed ik toen nog wel aan...) Andere hobbies. Andere vrienden. Mhhh wij moesten maar eens nadenken of we nog wel wilden trouwen. Aangezien wij geen overeenkomsten hadden. Ondertussen zijn we bijna 11 jaar getrouwd. En zijn die overeenkomsten onveranderd. We proberen elkaar daar ook niet in te veranderen. Volgens mij mag je best je eigen ding doen. (En ik zie mijn man ook nog niet haken ;-))
Ineens denk ik terug aan een dag vlak voor mijn trouwen. De relatie van iemand dichtbij ging stuk. Ze had het erover dat er zo weinig overeenkomsten waren tussen haar en haar partner. En dat zou de reden zijn dat ze uit elkaar gegroeid waren. Mijn toekomstige man en ik zaten naderhand op de bank. Te bedenken waarin onze levens overeenkwamen. We moesten er heel erg om lachen. Andere sporten. (Daar deed ik toen nog wel aan...) Andere hobbies. Andere vrienden. Mhhh wij moesten maar eens nadenken of we nog wel wilden trouwen. Aangezien wij geen overeenkomsten hadden. Ondertussen zijn we bijna 11 jaar getrouwd. En zijn die overeenkomsten onveranderd. We proberen elkaar daar ook niet in te veranderen. Volgens mij mag je best je eigen ding doen. (En ik zie mijn man ook nog niet haken ;-))
Praten wij wel dan? Het viel me op, zittend op het terras bij een grote speeltuin, dat wij eigenlijk niet heel veel gespreksstof hebben. Het gaat vaak over de kinderen. Of over een actualiteit. Dus wilde ik mijn man toch eens tot een gesprek uitnodigen. Hij keek me wat verbaasd aan. Ik wilde praten, tja maar waarover dan. "Gevoelens" leek mij wel een goed onderwerp. Hij keek me nog eens aan. Zo over het boek heen wat hij aan het lezen was en maakte de mooie opmerking "Ik begrijp die Gijp hoe langer hoe meer". Nou dacht ik dat er ergens in het boek van Rene van der Gijp een opmerking zou staan over vrouwen ofzo. Maar nee, dat was het helemaal niet. Hij was van het onderwerp "gevoelens" klakkeloos overgestapt naar het onderwerp "Gijp". Ik was compleet de weg even kwijt.
Moesten wij dan echt niet wat vaker praten. Zeker gezien het sippe nieuws overal om ons heen. Even ter informatie, het lijkt een beetje trend te worden om te gaan scheiden. Steeds meer gezinnen om ons heen vallen uit elkaar. Nou ben ik niet zo trendgevoelig dus ook deze mag mijn deur voorbij gaan. Maar ook in de straat zijn er al scheidingen geweest. Soms met en soms zonder kinderen. En voor alle partijen is dit vaak een verdrietige en moeilijke periode. Nogmaals keek mijn partner op uit zijn boek. "Wellicht praten die stellen te vaak met elkaar".
Het werd een stille middag waarbij ik genoten heb van het weer, een aantal centimeters aan de sprei heb gehaakt en bedacht dat ik best een slimme man heb, met soms wat rare kronkels in zijn hoofd. Na zoveel jaar ben ik er wel aan gewend. En als het echt nodig is, wordt er toch wel gepraat.
woensdag 1 augustus 2012
Zonnig en bedenkelijke dag
En weer eventjes een hele warme dag vandaag. We mogen de weergoden op onze blote knieen danken dat we weer een zon hebben gezien. Nou ja, gezien. Ik ben niet zo van de zon. Dus na het boodschappen doen, heb ik alles dicht gedaan en ben ik binnen gebleven.
Vergelijk het maar een beetje met vroeger. Je hebt het werkvolk, zij lopen zongebruind rond en dan heb je de upperclass... Zij behoeven niet buiten te werken en doen wat aan handwerken binnen op de canape. Goh ik zie de overeenkomst. Haken op de bank of handwerken op de canape ;-)
Waarschijnlijk de enige overeenkomst van de upperclass uit die tijd. Want ik mag wel gebruik maken van de wasmachine, strijkbout en stofzuiger. En dat geeft helemaal niks. Het moet toch.
Overigens was ik het enige familielid wat binnen was gebleven. De rest zijn wezen zwemmen bij een zwemparadijs in Hoeven. Ze moesten er even voor rijden maar ze vinden het er heel leuk. Allerlei glijbanen en andere activiteiten. Dus die 3 hebben een actief en leuk dagje gehad. En kwamen weer wat meer zongebruind terug dan dat ze heen gingen.
Ondertussen heb ik wel lekker zitten kijken naar de Olympische spelen tussen de bedrijven door. Geweldige judoka gezien. Wat een sportvrouw. Gaan voor goud, 1 foutje maken en daarna zichzelf herpakken en gaan voor brons. Wauw. Wat ontzettend sterk.
In gedachten begon ik teleurstellingen te vergelijken. Waarvan kan een mens allemaal balen? Wat zou nou net zo erg zijn als het niet winnen van de gouden medaille op de Spelen die maar 1 x in de vier jaar zijn? En daarnaast, wat is erger? Kan ze dit zien als gewoon een spelletje wat ze verloor? Of wordt dit nog zoveel duizend keer bekeken en uitgeanalyseerd? Hoe vaak moet een mens eigenlijk kijken naar zijn eigen fouten? Hoe vaak moet je terug denken aan een blunder? Wanneer mag je stoppen en zeggen "jammer dan". En wanneer moet je het positieve eruit halen en verder gaan....
Vergelijk het maar een beetje met vroeger. Je hebt het werkvolk, zij lopen zongebruind rond en dan heb je de upperclass... Zij behoeven niet buiten te werken en doen wat aan handwerken binnen op de canape. Goh ik zie de overeenkomst. Haken op de bank of handwerken op de canape ;-)
Waarschijnlijk de enige overeenkomst van de upperclass uit die tijd. Want ik mag wel gebruik maken van de wasmachine, strijkbout en stofzuiger. En dat geeft helemaal niks. Het moet toch.
Overigens was ik het enige familielid wat binnen was gebleven. De rest zijn wezen zwemmen bij een zwemparadijs in Hoeven. Ze moesten er even voor rijden maar ze vinden het er heel leuk. Allerlei glijbanen en andere activiteiten. Dus die 3 hebben een actief en leuk dagje gehad. En kwamen weer wat meer zongebruind terug dan dat ze heen gingen.
Ondertussen heb ik wel lekker zitten kijken naar de Olympische spelen tussen de bedrijven door. Geweldige judoka gezien. Wat een sportvrouw. Gaan voor goud, 1 foutje maken en daarna zichzelf herpakken en gaan voor brons. Wauw. Wat ontzettend sterk.
In gedachten begon ik teleurstellingen te vergelijken. Waarvan kan een mens allemaal balen? Wat zou nou net zo erg zijn als het niet winnen van de gouden medaille op de Spelen die maar 1 x in de vier jaar zijn? En daarnaast, wat is erger? Kan ze dit zien als gewoon een spelletje wat ze verloor? Of wordt dit nog zoveel duizend keer bekeken en uitgeanalyseerd? Hoe vaak moet een mens eigenlijk kijken naar zijn eigen fouten? Hoe vaak moet je terug denken aan een blunder? Wanneer mag je stoppen en zeggen "jammer dan". En wanneer moet je het positieve eruit halen en verder gaan....
Abonneren op:
Posts (Atom)