En weer eventjes een hele warme dag vandaag. We mogen de weergoden op onze blote knieen danken dat we weer een zon hebben gezien. Nou ja, gezien. Ik ben niet zo van de zon. Dus na het boodschappen doen, heb ik alles dicht gedaan en ben ik binnen gebleven.
Vergelijk het maar een beetje met vroeger. Je hebt het werkvolk, zij lopen zongebruind rond en dan heb je de upperclass... Zij behoeven niet buiten te werken en doen wat aan handwerken binnen op de canape. Goh ik zie de overeenkomst. Haken op de bank of handwerken op de canape ;-)
Waarschijnlijk de enige overeenkomst van de upperclass uit die tijd. Want ik mag wel gebruik maken van de wasmachine, strijkbout en stofzuiger. En dat geeft helemaal niks. Het moet toch.
Overigens was ik het enige familielid wat binnen was gebleven. De rest zijn wezen zwemmen bij een zwemparadijs in Hoeven. Ze moesten er even voor rijden maar ze vinden het er heel leuk. Allerlei glijbanen en andere activiteiten. Dus die 3 hebben een actief en leuk dagje gehad. En kwamen weer wat meer zongebruind terug dan dat ze heen gingen.
Ondertussen heb ik wel lekker zitten kijken naar de Olympische spelen tussen de bedrijven door. Geweldige judoka gezien. Wat een sportvrouw. Gaan voor goud, 1 foutje maken en daarna zichzelf herpakken en gaan voor brons. Wauw. Wat ontzettend sterk.
In gedachten begon ik teleurstellingen te vergelijken. Waarvan kan een mens allemaal balen? Wat zou nou net zo erg zijn als het niet winnen van de gouden medaille op de Spelen die maar 1 x in de vier jaar zijn? En daarnaast, wat is erger? Kan ze dit zien als gewoon een spelletje wat ze verloor? Of wordt dit nog zoveel duizend keer bekeken en uitgeanalyseerd? Hoe vaak moet een mens eigenlijk kijken naar zijn eigen fouten? Hoe vaak moet je terug denken aan een blunder? Wanneer mag je stoppen en zeggen "jammer dan". En wanneer moet je het positieve eruit halen en verder gaan....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten