Vroeger geloofde ik echt dat het kabouterhuisjes waren. Maar ik snapte dan niet waar de kabouters bleven als de paddenstoelen er niet waren. Ik kon er over blijven piekeren waar ze dan waren. Want er waren toch kabouters? Er waren zoveel boeken met verhalen over kabouters dat ze echt moesten bestaan. Mijn moeder zei ook zo vaak "wie denk je dat dat allemaal gedaan heeft, de kaboutertjes..." Tja en als je dan heel jong bent en nog niet het sarcasme helemaal begrijpt, nou dan moeten ze wel echt bestaan.
Helaas kwam ik er op den duur wel achter dat die kaboutertjes niet op deze wereld rondwandelen. Jammer hoor, want ik had er graag een stel in huis gehad. Zeker omdat mijn eigen kaboutertjes, waarvan er 1 al langer is dan mama zelf, het opruimen niet hebben uitgevonden. Ondertussen wordt er dan voorzichtig terug gegeven dat dit in hun genen zit. En dat kan ik niet ontkennen. Ik heb ook nooit begrepen waarom mijn moeders opruimgen niet is doorgegeven aan mij.
Maar dat alles heeft mij niet gestopt om ook mijn kinderen de kabouterverhalen te vertellen. En zo stonden we een aantal jaren geleden ook in het bos heel hard te roepen bij een paddenstoel: "kaboutertje, waar ben je?"
