De hersenspinsels slaan bij iedereen toe. 2014 wordt op terug gekeken. Alles wordt nog eens gewogen. Wat is er gebeurd en hoe zouden we het anders willen. Goede voornemens worden gemaakt en gedeeld.
De wereld is van het delen tegenwoordig. Ook wel sharen genoemd. Mensen delen verdriet en blijdschap via Facebook en blogs. Vervolgens komen er reacties op met felicitaties of medeleven. Opdat de ander zich niet alleen weet en gesteund voelt.
We kunnen niet meer zonder een inkijkje in elkaars leven. Hoe ziet het er daar uit, wat doet de ander en daarbij 'zou ik dat ook zo doen of willen'.
En dan te bedenken dat er nog plaatsen zijn op de wereld zonder internet, zonder de behoefte om alles online te delen. Een plaats waar mensen elkaar opzoeken om iets te vertellen. Een plaats waar mensen blij zijn dat ze overleven, dat ze eten hebben, dat ze een woonruimte hebben.
Best moeilijk om voor te stellen als je het zelf zo goed hebt. Maar ik vind het wel belangrijk om er bij stil te staan. Te beseffen dat ik het goed heb en te waarderen dat ik hier woon, leef en werk. En niet daar.
Dat wilde ik even delen.
woensdag 31 december 2014
dinsdag 11 november 2014
Voetbal
Iedereen die mij beter kent, weet waar ik werk. En dit bedrijf is aardig in het nieuws geweest. Ze gaan een voetbalbedrijf sponseren. Dit bracht uiteraard heel Nederland in beroering. Want zulk heftig nieuws heeft behoefte aan veel commentaar. Iedereen die ook maar iets in de voetballerij betekent, vond het niet zo heel heftig maar vooral voetbalsupporters hadden een stevige mening die geventileerd moest worden.
Het resultaat was dan ook dat dit nieuwtje ineens helemaal boven aan stond op nieuwspagina's met daaronder dan rijen van commentaar. Boze supporters van andere voetbalclubs die hun ongenoegen uiten over een beslissing die vooral vanuit marketing is ingezet en niet vanuit de dienst die het bedrijf levert.
Nu heb ik best begrip voor mensen die met hart en ziel ergens fan van zijn. Maar aan de andere zijde vond ik de meeste reacties wel heel overtrokken. Er zijn toch meer bedrijven die aan sponsering doen. Moet je al deze bedrijven mijden omdat ze niet het cluppie geld geven waar jij aanhanger van bent? Dan loopt de hele sponsering zijn doel voorbij.
Echter dit is niet het geval. Sponsering heeft uitgewezen dat het wel degelijk de naamsbekendheid bevordert. En juist ook de verkoop van het product verbetert.
Gelukkig blijft het gewoon echt Hollands om altijd ergens over te zeuren. En werd het deze keer veroorzaakt door de keuze van een club. En niet het weer of een domme actie van een bekende Nederlander.
Tot snel weer.
Het resultaat was dan ook dat dit nieuwtje ineens helemaal boven aan stond op nieuwspagina's met daaronder dan rijen van commentaar. Boze supporters van andere voetbalclubs die hun ongenoegen uiten over een beslissing die vooral vanuit marketing is ingezet en niet vanuit de dienst die het bedrijf levert.
Nu heb ik best begrip voor mensen die met hart en ziel ergens fan van zijn. Maar aan de andere zijde vond ik de meeste reacties wel heel overtrokken. Er zijn toch meer bedrijven die aan sponsering doen. Moet je al deze bedrijven mijden omdat ze niet het cluppie geld geven waar jij aanhanger van bent? Dan loopt de hele sponsering zijn doel voorbij.
Echter dit is niet het geval. Sponsering heeft uitgewezen dat het wel degelijk de naamsbekendheid bevordert. En juist ook de verkoop van het product verbetert.
Gelukkig blijft het gewoon echt Hollands om altijd ergens over te zeuren. En werd het deze keer veroorzaakt door de keuze van een club. En niet het weer of een domme actie van een bekende Nederlander.
Tot snel weer.
zondag 9 november 2014
Kreadoe
Met veel zin ging ik op pad naar Wendy. Op naar Utrecht. Hoe dichterbij Utrecht, hoe meer de auto's met Kreadoe bezoekers, voornamelijk dames, te herkennen waren. Of tenminste wat wij dachten. In de parkeergarage was het al snel duidelijk dat we geen ongelijk hadden.
Een grote meute dames met tassen in verschillende formaten liepen naar de ingang van de jaarbeurs. Sommige met hele koffers of boodschappenwagentje. Ik had wel een extra tas bij me, maar een koffer. Nee, dat is me iets te gortig.
Eenmaal binnen gingen we op zoek. Allebei gewapend met een lijstje, op zoek naar onze wensen tegen een redelijke prijs. Er is zoveel te zien dat ik het op den duur even niet meer wist. Eerst maar eens thee. En een blik werpen op de plattegrond. Waar wilde ik nou echt kijken?
Er waren wat stands waar echt gekeken moest worden. Winkels die altijd mooie spulletjes hebben. Waar ook altijd leuke ideeën zijn op te doen. Dus daar gingen we zeker langs. En natuurlijk de stands waar ze de items verkochten van onze lijstjes voor een leuke prijs of met een aanbieding.
Wat weer allemaal gezien hebben, is niet op te noemen. Zoveel wat ik echt leuk vond. Zoveel wat ik verliefd op werd. Zoveel wat ik ook netjes heb laten staan. Er was wel iets echt leuk en voor mij ook nieuw: snoepsushi. Wat een leuk idee en nu nog origineel. Maar voor mij om nu te maken, geen goed idee. Al die restjes die je eraf snijdt, veel te lekker en fout voor mijn dieet. Maar zo grappig.
Eigenlijk wilde ik heel foto's maken maar door alle indrukken en drukte ben ik het zelfs vergeten. Hoe dom. Lang leve Pinterest! Ook de foto van mijn aankopen is niet gemaakt. Ik heb alles netjes opgeruimd en bedacht pas daarna de aankoopfoto. Ik ben er in ieder geval blij mee ;-)
Tot snel....
Een grote meute dames met tassen in verschillende formaten liepen naar de ingang van de jaarbeurs. Sommige met hele koffers of boodschappenwagentje. Ik had wel een extra tas bij me, maar een koffer. Nee, dat is me iets te gortig.
Eenmaal binnen gingen we op zoek. Allebei gewapend met een lijstje, op zoek naar onze wensen tegen een redelijke prijs. Er is zoveel te zien dat ik het op den duur even niet meer wist. Eerst maar eens thee. En een blik werpen op de plattegrond. Waar wilde ik nou echt kijken?
Er waren wat stands waar echt gekeken moest worden. Winkels die altijd mooie spulletjes hebben. Waar ook altijd leuke ideeën zijn op te doen. Dus daar gingen we zeker langs. En natuurlijk de stands waar ze de items verkochten van onze lijstjes voor een leuke prijs of met een aanbieding.
Wat weer allemaal gezien hebben, is niet op te noemen. Zoveel wat ik echt leuk vond. Zoveel wat ik verliefd op werd. Zoveel wat ik ook netjes heb laten staan. Er was wel iets echt leuk en voor mij ook nieuw: snoepsushi. Wat een leuk idee en nu nog origineel. Maar voor mij om nu te maken, geen goed idee. Al die restjes die je eraf snijdt, veel te lekker en fout voor mijn dieet. Maar zo grappig.
Eigenlijk wilde ik heel foto's maken maar door alle indrukken en drukte ben ik het zelfs vergeten. Hoe dom. Lang leve Pinterest! Ook de foto van mijn aankopen is niet gemaakt. Ik heb alles netjes opgeruimd en bedacht pas daarna de aankoopfoto. Ik ben er in ieder geval blij mee ;-)
Tot snel....
woensdag 5 november 2014
Veranderingen
Alles is weer stevig aan het veranderen. Hebben we net een prachtig weekend gehad, is het nu weer flink koud in de ochtend. Brrr de jongste uitzwaaien in de deuropening was al behoorlijk koud.
De oudste mocht mij uitzwaaien. Als ze eenmaal op de middelbare school zitten verandert er bijna teveel. Proefwerkweek. Oftewel mevrouw is het eerste uur vrij en is ook nog eens vroeg thuis. Dus liep ze vanmorgen nog heerlijk in pyama terwijl ik moest opschieten om op tijd op het werk te zijn.
En zo blijft het veranderen. Tijd vliegt voorbij en we leven alweer in november. Gisteren heb ik de eerste kerstshows in de folders alweer voorbij zien komen. En dan te bedenken dat Sinterklaas nog niet in het land is. Maar dit is ieder jaar ook hetzelfde. Ik mag thuis nog geen kerstspullen neerzetten tot de Sint weer weg is. Terwijl mijn handen nu juist jeuken om het knus en gezellig te maken. Na de Sint ben ik eigenlijk alweer klaar met december en kan ik niet meer wachten tot het nieuwe jaar.
Ook scheef eigenlijk. Voor 5 december wil ik het graag gezellig maken en na die datum maakt het me niet meer uit. Dan is die boom wel leuk maar niet zo nodig. Een gedoe omdat dat ieder jaar een echte boom moet zijn terwijl ik net zo lief een kunstboom heb. De dennegeur kunnen we zelf wel veroorzaken en de rommel is zoveel minder. (En het belangrijkste is: die kan ik zelf zetten.) Maar ook dit is ieder jaar hetzelfde. En ik verlies dit al 14 jaar. Eerst 1 tegen 1 maar ondertussen 3 tegen 1. Dus ik heb het opgegeven. En wacht wel tot die boom er is.
Versieren van de boom heb ik ook uit handen gegeven. Dat doen de kids. Eerst hadden we twee bomen maar dat vond ik wat te gortig. Dus nu mogen ze de grote boom versieren. En dat doen ze eigenlijk heel goed. Er vallen altijd maar 1 of 2 ballen kapot. En de boom is ook nog niet omgevallen. En ik zit dan toe te kijjken met het kopje thee en wel befaamde haakwerkje op de bank.
Goh, nu ik er over schrijf, heb ik er wel weer zin in. Het versieren en knusser maken. Wachten tot 6 december en dan... zal ik vast geen zin meer hebben.
Tot snel weer..
De oudste mocht mij uitzwaaien. Als ze eenmaal op de middelbare school zitten verandert er bijna teveel. Proefwerkweek. Oftewel mevrouw is het eerste uur vrij en is ook nog eens vroeg thuis. Dus liep ze vanmorgen nog heerlijk in pyama terwijl ik moest opschieten om op tijd op het werk te zijn.
En zo blijft het veranderen. Tijd vliegt voorbij en we leven alweer in november. Gisteren heb ik de eerste kerstshows in de folders alweer voorbij zien komen. En dan te bedenken dat Sinterklaas nog niet in het land is. Maar dit is ieder jaar ook hetzelfde. Ik mag thuis nog geen kerstspullen neerzetten tot de Sint weer weg is. Terwijl mijn handen nu juist jeuken om het knus en gezellig te maken. Na de Sint ben ik eigenlijk alweer klaar met december en kan ik niet meer wachten tot het nieuwe jaar.
Ook scheef eigenlijk. Voor 5 december wil ik het graag gezellig maken en na die datum maakt het me niet meer uit. Dan is die boom wel leuk maar niet zo nodig. Een gedoe omdat dat ieder jaar een echte boom moet zijn terwijl ik net zo lief een kunstboom heb. De dennegeur kunnen we zelf wel veroorzaken en de rommel is zoveel minder. (En het belangrijkste is: die kan ik zelf zetten.) Maar ook dit is ieder jaar hetzelfde. En ik verlies dit al 14 jaar. Eerst 1 tegen 1 maar ondertussen 3 tegen 1. Dus ik heb het opgegeven. En wacht wel tot die boom er is.
Versieren van de boom heb ik ook uit handen gegeven. Dat doen de kids. Eerst hadden we twee bomen maar dat vond ik wat te gortig. Dus nu mogen ze de grote boom versieren. En dat doen ze eigenlijk heel goed. Er vallen altijd maar 1 of 2 ballen kapot. En de boom is ook nog niet omgevallen. En ik zit dan toe te kijjken met het kopje thee en wel befaamde haakwerkje op de bank.
Goh, nu ik er over schrijf, heb ik er wel weer zin in. Het versieren en knusser maken. Wachten tot 6 december en dan... zal ik vast geen zin meer hebben.
Tot snel weer..
dinsdag 4 november 2014
Ik kan haast niet wachten
Nog een paar dagen en dan ga ik lekker naar de Kreadoe. Goh ik heb al zoveel voorpret dat ik hoop dat niet tegen valt. Maar dat denk ik niet hoor. Blijft altijd zo leuk. Lekker rond snuffelen. Want eerlijk gezegd wordt er al jaren niks echt nieuws gepresenteerd. Maar dat hoeft ook niet. Er is nog zoveel te ontdekken en uit te proberen wat ik niet ken. Daarnaast kan ik ook nog zoveel leren op gebieden die ik zelf helemaal dacht te kennen. En zo blijven er altijd nieuwe ideeën stromen.
Dus eigenlijk ga ik naar de beurs voor heel veel inspiratie. Als ik zou kunnen dan zou ik alle dagen gaan. Want er blijft zoveel te zien. Maar alle dagen beurs is niet te betalen. Zowel niet voor entreeprijs als voor alles wat ik dan mee naar huis wil nemen.
Ik denk dat ik daarom zoveel voorpret heb. Als vervanging voor de dagen dat ik niet kan. Voor nu ga ik lekker even bladeren in de voordeelbonnen. En ook op de sites van winkels die ik tijdens de beurs nog ga bezoeken.
Tot snel weer.
Dus eigenlijk ga ik naar de beurs voor heel veel inspiratie. Als ik zou kunnen dan zou ik alle dagen gaan. Want er blijft zoveel te zien. Maar alle dagen beurs is niet te betalen. Zowel niet voor entreeprijs als voor alles wat ik dan mee naar huis wil nemen.
Ik denk dat ik daarom zoveel voorpret heb. Als vervanging voor de dagen dat ik niet kan. Voor nu ga ik lekker even bladeren in de voordeelbonnen. En ook op de sites van winkels die ik tijdens de beurs nog ga bezoeken.
Tot snel weer.
vrijdag 31 oktober 2014
Mooie dag voor paddenstoelen
Wonderbaarlijk hoe de natuur ons allemaal in de maling neemt. Het is de laatste dag van oktober en vervolgens is er niets van de temperatuur die je doet denken aan herfst. Maar dan open je je ogen en zie je de herfst wel degelijk. Prachtige kleuren in de bomen en op de grond. Het typische oranje en bruin wat zo bij deze tijd hoort en dan de paddenstoelen. Overal schieten ze weer uit de grond. De rode met witte stippen. Maar ook de bruine.
Vroeger geloofde ik echt dat het kabouterhuisjes waren. Maar ik snapte dan niet waar de kabouters bleven als de paddenstoelen er niet waren. Ik kon er over blijven piekeren waar ze dan waren. Want er waren toch kabouters? Er waren zoveel boeken met verhalen over kabouters dat ze echt moesten bestaan. Mijn moeder zei ook zo vaak "wie denk je dat dat allemaal gedaan heeft, de kaboutertjes..." Tja en als je dan heel jong bent en nog niet het sarcasme helemaal begrijpt, nou dan moeten ze wel echt bestaan.
Helaas kwam ik er op den duur wel achter dat die kaboutertjes niet op deze wereld rondwandelen. Jammer hoor, want ik had er graag een stel in huis gehad. Zeker omdat mijn eigen kaboutertjes, waarvan er 1 al langer is dan mama zelf, het opruimen niet hebben uitgevonden. Ondertussen wordt er dan voorzichtig terug gegeven dat dit in hun genen zit. En dat kan ik niet ontkennen. Ik heb ook nooit begrepen waarom mijn moeders opruimgen niet is doorgegeven aan mij.
Maar dat alles heeft mij niet gestopt om ook mijn kinderen de kabouterverhalen te vertellen. En zo stonden we een aantal jaren geleden ook in het bos heel hard te roepen bij een paddenstoel: "kaboutertje, waar ben je?"
Vroeger geloofde ik echt dat het kabouterhuisjes waren. Maar ik snapte dan niet waar de kabouters bleven als de paddenstoelen er niet waren. Ik kon er over blijven piekeren waar ze dan waren. Want er waren toch kabouters? Er waren zoveel boeken met verhalen over kabouters dat ze echt moesten bestaan. Mijn moeder zei ook zo vaak "wie denk je dat dat allemaal gedaan heeft, de kaboutertjes..." Tja en als je dan heel jong bent en nog niet het sarcasme helemaal begrijpt, nou dan moeten ze wel echt bestaan.
Helaas kwam ik er op den duur wel achter dat die kaboutertjes niet op deze wereld rondwandelen. Jammer hoor, want ik had er graag een stel in huis gehad. Zeker omdat mijn eigen kaboutertjes, waarvan er 1 al langer is dan mama zelf, het opruimen niet hebben uitgevonden. Ondertussen wordt er dan voorzichtig terug gegeven dat dit in hun genen zit. En dat kan ik niet ontkennen. Ik heb ook nooit begrepen waarom mijn moeders opruimgen niet is doorgegeven aan mij.
Maar dat alles heeft mij niet gestopt om ook mijn kinderen de kabouterverhalen te vertellen. En zo stonden we een aantal jaren geleden ook in het bos heel hard te roepen bij een paddenstoel: "kaboutertje, waar ben je?"
woensdag 29 oktober 2014
Ruim anderhalf jaar later
Tijd vliegt als je verder stapt door het leven. Er is veel gebeurd. Maar tegelijkertijd ook weer weinig veranderd. De thuissituatie is nog hetzelfde. Kinderen worden ouder, man wordt ouder en ik ook natuurlijk. Ouder wel maar wijzer... Daar neemt het leven soms een klein loopje met mij. En ik laat me rustig verleiden om een stukje om te lopen. En mij later te realiseren dat ik dat ene paadje niet in wilde. Dus dan gaat het roer weer een beetje om. Op naar die andere weg.
Ondertussen wandel ik verder. Ik kijk iedere dag mijn ogen uit. Wat zijn er toch veel creatieve mensen in de wereld. Ik ben groot fan van Pinterest. Zoveel mooie producten, ideeën, quotes, foto's. Ik kan daar uren in bladeren. Het enige wat hierdoor gebeurd is dat mijn eigen creativiteit op een laag pitje staat.
Al ben ik wel blijven haken. Ik denk ook niet dat dit ooit anders word. Maar ik heb ook het stempelen weer terug gevonden. Zeker met een superleuk merk. Een merk dat alles met elkaar verbindt in het stempelen en ook alles voorhanden heeft. Stempels, stempelinkt, papier maar ook mallen en stansen. En uiteraard allerlei accessoires. Helemaal dromenland voor iemand als ik. Zeker als de creatieve flow niet helemaal op gang komt, helpt dit merk je daar doorheen. Stampin'up is dat merk.
Ook andere merken vind ik nog steeds heel leuk maar Stampin'up is wel heel verleidelijk. Daarnaast werkt het merk met demonstratrices. En als je dan ook nog een hele aardige en toffe dame hebt gevonden, dan wordt het moeilijk om niet te blijven kopen. Margriet is heerlijk 2 voeten op de grond en inspirerend op haar eigen wijze.
Dus ondertussen ben ik weer een beetje terug aan het komen van weg geweest en ga ik ook weer proberen te blijven bloggen over de dingen die mij bezig houden. 1 van die dingen is vast en zeker de Kreadoe. Nog ruim een week en dan is deze beurs weer volop aan de gang. En ik ga heerlijk een dagje kijken, wandelen, aanraken en ook vast wel kopen. Ik heb er nu al zo'n zin in. Ik hoop er aan te denken om veel foto's te maken zodat ik er daarna nog lekker over kan kleppen. Wendy (die met mij mee gaat) wordt er vast helemaal gek van.
Tot de volgende keer.
Ondertussen wandel ik verder. Ik kijk iedere dag mijn ogen uit. Wat zijn er toch veel creatieve mensen in de wereld. Ik ben groot fan van Pinterest. Zoveel mooie producten, ideeën, quotes, foto's. Ik kan daar uren in bladeren. Het enige wat hierdoor gebeurd is dat mijn eigen creativiteit op een laag pitje staat.
Al ben ik wel blijven haken. Ik denk ook niet dat dit ooit anders word. Maar ik heb ook het stempelen weer terug gevonden. Zeker met een superleuk merk. Een merk dat alles met elkaar verbindt in het stempelen en ook alles voorhanden heeft. Stempels, stempelinkt, papier maar ook mallen en stansen. En uiteraard allerlei accessoires. Helemaal dromenland voor iemand als ik. Zeker als de creatieve flow niet helemaal op gang komt, helpt dit merk je daar doorheen. Stampin'up is dat merk.
Ook andere merken vind ik nog steeds heel leuk maar Stampin'up is wel heel verleidelijk. Daarnaast werkt het merk met demonstratrices. En als je dan ook nog een hele aardige en toffe dame hebt gevonden, dan wordt het moeilijk om niet te blijven kopen. Margriet is heerlijk 2 voeten op de grond en inspirerend op haar eigen wijze.
Dus ondertussen ben ik weer een beetje terug aan het komen van weg geweest en ga ik ook weer proberen te blijven bloggen over de dingen die mij bezig houden. 1 van die dingen is vast en zeker de Kreadoe. Nog ruim een week en dan is deze beurs weer volop aan de gang. En ik ga heerlijk een dagje kijken, wandelen, aanraken en ook vast wel kopen. Ik heb er nu al zo'n zin in. Ik hoop er aan te denken om veel foto's te maken zodat ik er daarna nog lekker over kan kleppen. Wendy (die met mij mee gaat) wordt er vast helemaal gek van.
Tot de volgende keer.
Abonneren op:
Posts (Atom)