Naaldenmapje, deel 1

De eerste poging. Het maken van het naaldenmapje van By Miekk



Via haar blog ga ik nog meer patchwork proberen. Een blok per maand.. Maar waarschijnlijk wel met de hand. Die machine is echt nog te spookyyy.

Een klein blogje nu want ik ga nu weer lekker verder trutten met het mapje. Hij is tenslotte nog niet af. Maar het resultaat wordt vast geshowd. En wel met daglicht, want sommige stukjes zien er nu gelig uit en er zit geen geel in de stof.

Patchwork

Vandaag even naar de stad geweest. We vertrokken met het mooiste winterweer en halverwege in de stad, je raadt het al, regen. Dus door de regen terug richting de auto. Dan gaat mijn humeur toch wel een paar graden omlaag. Maar niet alleen de regen kan mij tegenstaan. Ook een winkel, waar ik speciaal voor ging, was dicht tussen kerst en oudjaar.

Met een wat minder humeur op naar huis. Waarop mijn man lief bedacht dat er vast wel een andere winkel was waar ik kon slagen. Gezocht en gevonden. (Internet en smartphones zijn wel een fijne uitvinding op dat moment. En ja, het meeste is nu in huis. Ik had tenslotte een lijstje gemaakt.

In de auto naar huis bedacht ik 1 ding dat ik niet op het lijstje had geschreven... Ohhhhh balen. Waarom ben ik nou zo half in mijn lijstjes. Waarom denk ik nou dat ik dat ene ding wel onthoud. Waarom schrijf ik dat nou niet even op. Nou kan ik aan de slag maar mis ik nog 1 ding waarmee ik het af moet maken. Dus als ik aan de slag ben, moet ik halverwege stoppen.

Ondertussen zit ik me af te vragen of het vergeten van dat ene ding eigenlijk wel de reden is om niet te starten. Of dat er een andere reden is. Een stukje angst om te falen. Want wat ik ga doen, is me nog nooit gelukt. Patchwork. Starten aan een patchwork creatie is wel vaker gebeurd. Maar dit afmaken, helaas, dat is nog nooit gelukt. Op de een of ander manier is het nooit helemaal mijn ding geweest. Maar het ziet er altijd zo leuk uit. En ik wil dit ook kunnen.

Niet alleen met de hand maar ook met het machine patchworken. En dan komt het probleem. De naaimachine. Dat is een abracadabra ding voor mij. Ik snap niet veel van die machine. En ik moet eerlijk bekennen, ik heb me er ook nooit in verdiept. Het is zo'n vreemd ding. Een draadje moet om de spoeltje, die spoeltje moet in een ander kastje. Dan moet er nog een draadje via een rare weg door een naald. En dan is er nog zoiets als draadspanning enzo. Arghhhh.

Geef me een computer en ik kom een heel eind. Geef me een naaimachine en ik kijk met schrik naar het apparaat. Ik ben er zelfs een beetje bang voor. Lekker simpeltjes klinkt dit maar toch, helpp!!

En toch vind ik dat ik er aan moet geloven. Ik ben gek op lapjes, gek op tasjes, gek op mapjes en gek op etui's. Dus waarom niet gewoon proberen. Wie weet ga ik zelfs nog wel kleding naaien. Ook dat staat immers al heel lang op mijn verlanglijstje.

Ooooo angsthaas die ik ben!!!

*************************** Wordt vast vervolgd****************************************

Bijna kerst

Nog een paar dagen en dan is het weer kerst. En dan nog eens een paar dagen en sluiten we het jaar af. De tijd gaat snel voorbij. Zal ik dan ook maar eens terug blikken of zal ik dat maar overlaten aan de televisiemakers.

1 goed punt van het einde van het jaar is de top 2000. Dit gaat binnenkort weer van start. Dochterlief zuchtte al.... "neeeee, niet weer al die oude muziek". Zeker ook omdat de televisie, die meestal aan staat, dan uit gaat voor de radio. Heerlijk die oude muziek. Genieten met de hoofdletter G!

Als ik al klanken van oude muziek voorbij hoor komen, kan ik me vaak goed herinneren waar ik het nummer heb gehoord. Er flitst dan een stukje verleden voorbij. Een tijd waarin ik, voor mijn gevoel, heel anders in het leven stond. Maar wie weet herinner ik het wel verkeerd en was ik altijd al zo'n denker.

Ach laat ik eens vooruit kijken. Wat ga ik doen in 2013... zoooo compleet blanco. Ik ben al langzaam de agenda aan het vullen. Tweede helft zaalseizoen van het sporten (van de kinderen) in vullen. Wanneer ze ook nog allerlei andere dingen te doen hebben. En wat staat er bij mij? Wanneer ik moet werken. Zal ik ook nog leuke dingen gaan doen? Meestal gebeurd dat een beetje tussendoor.

Een goed idee!! Leuke dingen plannen in de agenda. Dan zie ik wanneer ik het wil gaan doen. Tjeemig, ik heb zowaar een goed voornemen. Klinkt vreemd want ik doe niet aan goede voornemens. Maar dit is wel een aardige. Hier ga ik voor.

Ondertussen wens ik iedereen een heerlijk kerstfeest, een goede jaarwisseling en mocht ik van te voren niet meer bloggen, tot volgend jaar!!

Einde van het weekend

Aiiii en het is alweer zondagavond. Wat is dit weekend omgevlogen. Waarschijnlijk ook omdat ik zaterdag heb mogen werken. Maar dan toch, de tijd vliegt echt voorbij.

Kijk ik toch nog even terug. Gisteren een inspirerend evenement gehad op het werk. Waarbij hele leuke filmpjes werden vertoond. Een van die filmpjes heet "Fish!". Ik weet niet of je dit filmpje kent maar zo niet, dan staat op de volgende link een introductie ervan.

http://www.youtube.com/watch?v=gNDP9jLuzXU

Hierbij gaat het vooral over een filosofie om het werken voor de medewerker aantrekkelijker te maken. Medewerkers meer betrokken bij het werk te laten voelen. In het filmpje zeggen ze zelfs dat het verkopen van vis een bijzaak is. Grappig als je bedenkt dat dat juist hun bron van inkomsten is. 

Het is zelfs zo dat er busladingen met toeristen naar toe gaan, alleen maar om te zien hoe het op die vismarkt er werkelijk aan toe gaat. Geweldig als je bedenkt dat het bedrijf op sterven na dood was. Maar door met alle collega's op een andere wijze te gaan werken, lees: een andere mindset neer te zetten, werd het werken leuker, aantrekkelijker en gezelliger. Of zoals onze storemanager zei "je overweegt in een viswinkel te gaan werken".

Bij mij gingen er wel belletjes rinkelen. Belletjes waar ik zeker naar ga luisteren en iets mee wil doen. Op naar een andere mindset.

En dan vandaag. Een middag in de sporthal. Niet voor mijzelf aangezien mijn sport niet veel verder gaat dan de hometrainer en de haaknaald. Maar de kids hadden allebei wedstrijden te spelen. Mijn sportschoenen gingen wel mee. Coachen van de kleinsten is een leuke hobby om te doen. We hebben goede wedstrijden gezien. Waarbij ik echt trots was op alle spelers van onze teams. En ook al hebben we beide wedstrijden verloren, de inzet was goed. Dus vele complimenten later, liggen er hier twee te slapen. Eentje met een zere duim. Maar hopelijk is die morgen weer over. Een iets te actieve tegenstander draaide de duim even de verkeerde kant op... Die spelers zijn er helaas ook. 

Over naar morgen. Weer een leuke werkdag. Naar een andere vestiging in Amersfoort. Ook daar ga ik vast weer een aantal nieuwe en leuke ervaringen op doen. Ik heb er zin in.

Wordt vast weer vervolgd.

Uitgeput en dan..

Soms doe je niet veel en ben je toch uitgeput. Herken je dat? Of ben ik de enige die daar last van heeft? Als ik dan bedenk waar ik allemaal energie van krijg, is dat van heel veel dingen. Maar bij bijna alles moet ik dan verplaatsen. Of het dan van de bank is of van een stoel, maakt niet uit. Het lukt juist niet. Met als gevolg, een vicieuze cirkel.

Energieloos en alles wat de spirit omhoog kan krijgen, kost energie.

Hoe doen anderen dat? Hoe lukt het hun om zichzelf letterlijk een schop te geven en het te gaan doen?

Hellluuuppp, iemand?

Weg dromend

De hele dag door droom ik weg op kleine vluchtjes. Door herinneringen, door reclames, door iets wat ik op straat zie gebeuren. Continue slaat mijn fantasie op hol. Of maak ik een tripje naar memorylane.

Vandaag kwam het besef dat ik daardoor vergeet te leven in het nu. Ik blijf terug grijpen naar vroeger of naar vergane dromen over hoe het had kunnen/moeten zijn.

De deur naar het verleden gaat dicht. Of op een kier. Helemaal dicht zou betekenen dat ik nooit meer naar vroeger mag kijken. En niet alles was fout.

Een mooie tweet hielp ook mee:

Wie naar het verleden kijkt, staat met zijn rug naar de toekomst.

Creativiteit...

Gisteren op de kreadoe ook wol gekocht voor een col te breien. Nou ben ik niet zo'n ster in breien maar dit durfde ik wel aan.

3 bollen Drops Polaris wol, pennen 20 en voila... Na een paar uurtje breien, een nieuwe col. Een tweetal foto's... Één voor en één van het resultaat.

Ik zal netjes het patroon delen... 14 steken. Daarna start je met één kantsteek, dan worden de zijkanten lekker soepel. En brei je verder, één recht, één averecht. Net zolang dat alle 3 de bollen op zijn. Afwerken en de einden aan elkaar maken. En je bent klaar voor de winter.

Ik was eigenlijk te snel klaar... Nu moet ik weer verder met afwerken van de poncho...

Kreadoe

Gisteren heerlijk naar de Kreadoe geweest met twee andere crea-tantes. Wat een smullen van alle het lekkers. Het was 1 grote snoepwinkel. Het één nog leuker dan het ander.

Helaas zie je niet echt meer nieuwigheden. Maar wel leuke alternatieven van hetgeen dat je al hebt. Of gewoon dingen uit de oude doos waarvan je het bestaan en de mogelijkheden een beetje vergeten was.

In de auto begon de voorpret al. Wat gaan we zien? Zullen er nog leuke koopjes zijn? Maar ook, waar parkeren we de auto? Na een paar foutieve parkeerborden. Ze gaven namelijk aan vol te zijn. Vervolgens dus geheel om de jaarbeurs heengereden te zijn om weer op dezelfde parkeerplaats uit te komen die plek zat had. De auto weg gezet. Op naar binnen.

Er waren verbazend veel mannen in dezelfde richting aan het wandelen... Dat komt zo raar over. Maar er was ook iets technisch in een andere hal. Pffff als je bedenkt de hele dag tussen zeurende mannen te moeten lopen.... Dus, blij dat hun links af gingen waar wij rechts gingen.

Eenmaal binnen komt de eerste beslissing. Hoe kruizen we de ruimte en zien we alles? Zoals de rest van de dag, waren we het hier ook snel over eens.

We hebben zoveel gezien. En stiekem zoveel gekocht...

Aan het eind van de dag gingen we moe naar huis. Blij met de aankopen. En op naar de volgende keer.

Even geduurd

Het was weer even geleden dat ik wat schreef. Maar ondertussen stond het leven absoluut niet stil. Zeker op het werk waren stevige veranderingen. Nou ja, veranderingen... Er is bedacht om met een nieuw programma te gaan werken om personeel in te roosteren. En, zoals iedere verandering, geeft dit onrust. Ik kan niet meer zeggen hoe ik werk over 6 maanden. En dat kon ik eerst wel. Nu krijg ik 4 weken van te voren mijn rooster en dit kan altijd anders zijn. Mwah daar word ik wel wat onrustig van. Aan de andere kant moet iedere verandering de kans krijgen om te slagen. Dus niet piepen Peet en even afwachten. Wellicht valt het mee. (Geduld is niet mijn sterkste kant...)

Wordt vervolgd...

Verschil

Ik ben er achter... HET verschil tussen mannen en vrouwen. Je zult wel denken: "ja, ja". Maar echt. Er is iets voorgevallen waardoor ik denk dat mijn visie klopt.

Beginnen bij het begin Peet... 

Een feestje bij de buren in de straat. Alle vrouwen staan een beetje bij elkaar te kleppen en de laatste roddels door te nemen. Er is er altijd wel eentje met een geweldig idee." Zullen we een keer uit gaan eten." Instemmend geknik. "Ja lekker". Tegenwoordig met internet en alle websites, wordt gekozen om via de mail de afspraak te gaan maken. Mailadressen genoteerd.

Volgende dag op het gemak op zoek naar de site. Je hebt zoveel sites waar je kunt afspreken met meerdere mensen. Eentje uitgekozen, mailadressen toegevoegd, data toegevoegd en afspraak verstuurd.

Binnen 3 dagen toch van iedereen wel een antwoord en wat blijkt: niemand kan tegelijkertijd.

Maar dan de mannen. 6 mannen, 1 mailtje, 4 data en iedereen kon 3 data.

Zie hier het verschil.

Nu zijn er een tweetal mogelijkheden. 

1. Mannen hebben geen sociaal leven

2. Vrouwen hebben te veel in hun agenda staan.

Dat eerste geloof ik niet zo heel erg. Mannen zijn vaak genoeg op pad met andere mannen. Dus dat sociale leven is wel in orde. Dat tweede komt wel een heel eind in de richting. Alles wat de mannen gaan ondernemen, wordt tenslotte ook in de agenda van de vrouw genoteerd. Zodat ze er rekening mee kan houden als ze zelf nog plannen wilde gaan maken, dat manlief van huis is.

Dan zou je dus concluderen dat een vrouw zich te veel voegt naar de man. In deze tijd kan ik me dat niet helemaal voorstellen. Maar er zullen vast stellen zijn die wel zo leven.

Echter wat ik nu type, verbaasd mij zelfs...

Ik denk dat, wij vrouwen, het boetekleed moeten aantrekken. In plaats van overal haken en ogen te zien. In plaats van bezig te zijn met het sociale leven van haar man. In plaats van zo veel afspraken te maken. In plaats van vast tijd te reserveren omdat wellicht Pietje van Marietje dan zijn verjaardag viert. Meer tijd vrij nemen. Gewoon voor jezelf. Dan kun je tenslotte gewoon zomaar een keer een afspraakje maken om te gaan eten. (In plaats van een afspraakje over 4 maanden...)

Snoepwinkeltjes

Mijn gedachten dwalen weer eens af. Snoepwinkeltjes is het onderwerp wat door mijn gedachten zwerft. Snoepwinkeltjes. En dan niet zoals Jamin. Deze heeft mij nooit echt bekoord. Net te groot voor een echt leuk winkeltje. En eigenlijk maar goed voor 1 ding. IJs. Specifiek zo'n blok met twee wafeltjes. 

Vroem weer even terug in het verleden. De weinige keren dat mijn moeder mee ging naar het dorp, oftewel het winkelcentrum, en het was zomer, dan gingen we bij Jamin een ijsje eten. (Tenminste voordat de Italiaan bij ons in het dorp verscheen.) En het ijsje was dan altijd zo'n blok vanille-ijs, soms met een laagje chocolade, die je dan vast moest houden met twee wafeltjes. En maar likken. Knoeien was zonde. Steevast vertelde mijn moeder dan het verhaal van vroeger toen zij klein was en van haar vader, mijn opa, een ijsje kreeg van Jamin. Ook wist ze dan altijd nog te vertellen hoe duur dat dat toen was. (Mwah, wellicht beter dat ze niet weet hoe duur het tegenwoordig is.) 

Maar nee, Jamin hoort niet bij de snoepwinkeltjes. Een beter voorbeeld was dan de Drop-in. Klein opgezet, allemaal bakken en achter de toonbank doosjes met zwart-wit poeder. Volgens mij bestaat die niet meer. En ook een leuk voorbeeld is 't Fonteintje. Ooo, terug in het verleden, hoezo? 't Fonteintje was een kleine, soort bouwkeet met hout afgetimmerd. Het stond voor de fontein. Bij Mickers. (Mickers is er nog wel maar de andere twee dingen zijn al lang weg.) Dat waren nog eens snoepwinkeltjes. 

Ondertussen ben ik heel wat ouder. En als ik nu een snoepwinkel zou moeten kiezen dan wordt dat 't Smitje. En nee, daar koop je geen snoepjes. Maar daar hebben ze wel allerlei fournituren, wol, knopen, vilt etc. Of de Pipoos. Ook zo'n heerlijk snoepwinkeltje om uren rond te neuzen en te verheerlijken aan alle spulletjes. 

Het is gewoon jammer dat dit soort winkeltjes steeds slechter weten te overleven in deze tijden. Er zijn wel wolwinkeltjes en hobbywinkeltjes maar bestellen via internet is vaak goedkoper. Ook ik maak me daar schuldig aan. Ik wil wel graag handwerken maar niet tegen de hoge kostprijzen. Dus bestellen via internet. De verzendkosten wegen met gemak op tegen de hoge benzineprijzen en niet te vergeten de parkeerkosten.

Vanmorgen begon ineens het lampje in mijn hoofd te branden. Ik weet ook waarom ik zo blij wordt van die snoepwinkeltjes. De kleuren. Alle lieve, vrolijke en gezellige kleuren zo bij elkaar verzameld. Daar wordt je gewoon blij van. Een beetje weemoedig kijk ik naar mijn nieuwe omslagdoek. Hij is zwart. Had ik hem dan toch in een andere kleur moeten maken? Zou ik dan toch wat kleurrijker gekleed moeten gaan? Of helpen plaatjes van kleuren mij ook al om me vrolijker te voelen...

Lachen en hoe het kan vergaan

Voordat ik vanmorgen op het werk aan kwam, had ik al twee keer een warme glimlach op mijn gezicht gehad. De eerste keer was door de nineties muziek op 3FM. Lekkere muziek van "vroeger". Ik weet al niet meer welk nummer maar ik kon hem compleet mee bleren. Daarbij moet ik wel vermelden dat het beter was dat ik in de auto zat. Zingen is wel leuk maar niet 1 van mijn kwaliteiten. (En dan zeg ik het nog voorzichtig...)

Vlak daarna was het weer raak. Vanuit de parkeergarage liep ik naar de personeelsingang. En daar staan 2 vaste ontbijtklantjes. 2 oudere dametjes. Ze staan geduldig te wachten. Dus wens ze een welgemeend goedemorgen. En meteen er achter aan dat de dames lekker op tijd zijn. "Ach" zegt het ene dametje, "we vertrekken altijd om half negen en dan staan we hier als eerste. Maar we zijn nooit als eerste binnen. Die rare draaideur gaat zo vreemd open." En daar is die glimlach weer. "Gelukkig zijn er genoeg ontbijtjes en zitplaatsen" was mijn antwoord. "Dat wel" zegt het andere vrouwtje. Na gedag gezegd te hebben, wandel ik door naar de personeelsingang. Wat is het toch heerlijk om te zien dat zulke dames iedere dag een leuke start maken door samen te gaan fietsen en gezellig te ontbijten. Nog zo ondernemend en genietend van deze kleine dingetjes.

Ik bedacht me dat ik ook meer moest gaan genieten van de kleine dingen. Nog meer dan ik nu al probeer. Al is het maar om al het vervelende daardoor te kunnen vergeten of onder te laten sneeuwen door het leuke. Meer evenwicht aan te brengen in de yin en yang.

Vervolgens startte de werkdag. De lach verging bij het zien van al het werk maar dat is nou eenmaal het werk. Dus doorbijten en aan de slag. 

Somber

Ai, het is alweer lang geleden dat ik hier wat schreef. Wat gaat de tijd toch snel. Aan de ene kant maar goed ook. Dan gaan de vervelende dingen ook wat sneller voorbij. Slijten de drama's weer en kan ik weer opkrabbelen en verder gaan.

Ondertussen schieten zoveel dingen door mijn hoofd dat ik het niet eens geordend kan krijgen om het allemaal op te schrijven. Pff, als ik nou alleen eens de woorden noteer, wie weet kan ik er daarna dan een logisch verhaal van maken.

Wind, regen, vallende takken, sombere luchten, hypocriet, oneerlijk, een stiekem zonnetje, dikke kus, jas, lang geleden, weerzien, positiviteit, snoepen, niet snoepen, fiets, lekke band.

Kunnen jullie het nog volgen... 

De herfst is ingevallen. Met de deur in huis zullen we maar zeggen. Sjonge wat een weertje. Op de fiets, tegen de wind in, dikke druppels op mijn gezicht, was ik de takken op de Zandstraat aan het ontwijken. De lucht leek soms wel boos te zijn, zo donker als die eruit zag. Maar het vreemde was, het was niet echt koud. 

Nou staan er boven nog meer woorden. Woorden die me ook verdrietig maken. Dus eigenlijk wil ik het daar niet over hebben. Wie weet kan ik er over een tijdje wel op terug kijken zonder me somber te voelen. Zonder het gevoel te hebben om uit te moeten kijken voor de hele wereld. Het is zo jammer dat mensen elkaar dingen aan doen. En dan maakt het niet uit of het groot of klein is. Jaloezie, onbegrip (voor elkaars geloof), afgunst en nijd zijn lelijke dingen. 

Dus schakel ik naar leuke dingen. Familie die we lang niet gezien hadden en op een feest tegen kwamen. Wat ontzettend gezellig om weer eens bij te kletsen. Wat hing er een positiviteit en een leuke sfeer. Het was eigenlijk heel jammer dat ik moe was, dat mijn hoofd al vol zat. Ik had moeite om de positiviteit over te nemen. Terwijl ik daar juist van zou moeten proberen energie te krijgen. 

Somber... dat is vandaag mijn slotwoord.

Lille, deel 3

Wat nog niet aan bod was geweest, waren mijn aankopen.. Uiteraard heb ik van alles gezien wat ik wel heb kunnen weerstaan maar er waren ook items die ik perse wilde hebben.

Het begon al toen ik in de bus stapte en bedacht dat ik mijn zonnebril thuis had laten liggen. Peet en geen zonnebril is gegarandeerd hoofdpijn. Niet leuk dus. En meteen een startdoel. Een leuke zonnebril voor weinig scoren. In de bus kregen we vast een kaart van Lille... Dat waren veel gekleurde straatjes. En daar behoorde dus allemaal markt te zijn...

Uitgestapt en op de markt aangekomen zagen we eerst een smuck tentje. Wat is smuck zou je denken. Een andere naam voor sieraden en aanverwanten. Meestal bling bling, ugly spulletjes maar af en toe wat leuks. Carla en ik zeiden tegelijk "dat is leukkk". Waarbij zij de groene armband bedoelde en ik de zwarte. Dus die was zo gekocht. Onze zogenaamde vriendschapsarmbandjes ;-)

Daarna startte de zoektocht. In het begin kwamen we hele lelijke zonnebrillen tegen. Model Madonna jaren 80 maar dan in het groot.. Duhhh dat ging echt niet op dit koppie. Maar verderop ging het beter. Een bakje met zeer oude brillen, sommige zelfs zonder glas.. Wat zou daar nou bij kunnen zitten.
Nou deze dus!!!

Ik was helemaal blij met deze aankoop. Het was een echt retro exemplaar. Er zat een stickertje op wat al helemaal oud was. En ik denk dat deze niet had misstaan in de jaren 70. (Ja, van de vorige eeuw...)

Verder gelopen zagen we veel troep, meuk, rommel en noem maar op. Maar helemaal op het verste plekje van de bus af, tja, daar was het natuurlijk raak. Ik zag een oude naaibox. Meestal zijn die dingen leeg maar deze zat nog vol met oude spulletjes. Woehoeoeoeoeoe. Die wilde ik hebben. Na wat heen en weer geklep waarbij ik ook nog wat afpingelde, had ik de box in mijn bezit. Carla lag in een deuk, ik keek zooooo blij. Helemaal happy met mijn doos. (Tot ik de volgende spierpijn in mijn armen had van het sjeulen.)

Ik hoop dat je kunt lezen waar de bus stond en waar ik geslaagd ben voor die naaidoos.

Maar de tocht ging verder. Met naaidoos onder de arm. Nog wat smuck gezien, oorbellen voor Emma gekocht. Een naamarmbandje met PSV kleuren voor Niels gekocht. En daarna zag ik een hele schattige picknickmand. Daar bleef het niet bij, ook een ander mandje moest mee. En als laatste zag ik nog een tas voor weinig. Maar ik weet weer waarom die zo goedkoop was. Hij was al snel niet helemaal heel meer.

 

Geen spijt echter, het was superleuk. En ik zou zo weer gaan. Wauw wat een sfeer en een gezelligheid. Geen onvertogen woord heb ik zien vallen. Enorm veel politie op de been. Dus gewoon een veilig gevoel. En als je een beetje buiten het centrum bleef, was het goed te belopen. In het centrum was het veel te druk. Ook hadden we veel geluk met het weer. Het was heerlijk. Niet te warm, goed te doen. Als laatste het gezelschap. Het bonte Ikea gezelschap ging bij het begin van de markt uit elkaar. Ieder ging zijn eigen weg en dat was prima. Samen met Carla heb ik een bereleuke dag gehad. Heerlijke gesprekken gevoerd, genoten van alles om ons heen en zoveel indrukken opgedaan dat ik ze nog levendig te voorschijn tover en verder mijmer. Ja, dit was een dag met een heel mooi randje!

 

Lille, deel 2

Gisteren was ik nog zooo moe van zondag dat ik er niet meer aan toe ben gekomen om nog wat te schrijven. Erger nog. Nadat ik de hele dag heb gewerkt, ben ik thuis gekomen, eten gemaakt, gegeten en in slaap gevallen op de bank. Gewoonweg de hele avond verslapen. Maar wat had ik het nodig. Ik had geen voeten meer over en zelfs pijn in mijn heupen van al het geslenter. Dat was vandaag allemaal over. Alhoewel de vermoeidheid nog wel iets meer tijd nodig heeft. Maar dat komt vast goed.

Maar terug naar Lille. Het is een flinke stad. Waar je enorm door kunt dwalen en vast ook wel verdwalen. Wij hadden een kaart. Een grote kaart met duidelijk aangegeven waar de markt allemaal was. Het waren meer dan 100 kilometers markt. En zeker nog meer want wij hebben in straten gewandeld waar wel markt was maar die straten waren niet gemarkeerd op de kaart.

Er was zoveel te zien, te ruiken en helaas soms ook te voelen. Soms was de drukte zo enorm dat iedereen schuifelend je passeerde. Wetende dat er daar ook een hoop zakkenrollers rondliepen, tja dan loop je niet meer op je gemak. Dus wij probeerde regelmatig de hele grote drukte te ontduiken en wat meer de rand op te zoeken. Daar was ook de grootste rommel te vinden met uiteraard mooie aanwinsten.

Schitterende doosjes. Zo mooi. Ik wilde ze allemaal meenemen en heb ze toch netjes laten staan.

Een mooie tafel met allemaal knopjes. Ooooo wat zag ik daar een mogelijkheden in.

In het centrum zat ook een leuke ballenwinkel. Ze verkochten echt alleen maar ballen. Ballen om op een snoertje met lampjes te doen en zo dan sfeerverlichting te krijgen. Maar die kleuren allemaal bij elkaar. Tja, om met Mona te spreken, daar werd je blij van. Ik vond het heel knap van mezelf dat ik niks heb gekocht daar. Was toch moeilijk.

 

Daarnaast het betere huisvlijt.

En uiteraard een pauzemomentje.

Ik geef toe, ik heb veel te weinig foto's gemaakt. Zo'n spijt van. Dat moet ik echt nog gaan leren. More pictures!!

Morgen overdag ga ik foto's maken van mijn aanwinsten en dan zal ik nog een laatste blogje over Lille schrijven.

Brocantemarkt in Lille

Oooo wat was het vroeg toen mijn wekkertje vanmorgen afliep. Maar wel met een enorm heerlijk vooruitzicht. Vandaag gingen we met de personeelsvereniging naar Lille in Frankrijk. Om 7 uur ging de bus vertrekken, dus het was opschieten en op tijd zijn.

Ik kwam om 5 voor 7 aan. De bus zat al zo'n beetje vol. Ook mijn maatje was al in de bus. Dus een plekje was vrij gehouden. De pret kon beginnen. Al moest ik eerst nog een beetje wakker worden. Gelukkig was de chauffeur goed wakker en gingen we onderweg.

Net na Antwerpen even gestopt voor koffie en de meesten ook voor toiletbezoek. En daarna weer verder naar Lille. Voor ik het in de gaten had, waren we er al. Dat schoot sneller op dan ik in de gaten had.

Bij de Boulevard de Strassbourg parkeerde de chauffeur en gingen wij te voet verder. Een hele route hebben we afgelegd waarbij we veel van Lille hebben gezien. En uiteraard ook veel brocante hebben mogen aanschouwen. Pfff mensen noemen heel veel brocante. Wij zouden het eerder rommel noemen. Maar zo leuk om te struinen en te kijken.

Ondertussen kwamen wij er achter dat we nog niet eens de helft kunnen zien. Het was zo groot en ook heel druk. Ik snapte meteen dat deze mark zo'n 3 dagen duren. En we konden ook wel goed zien bij sommige kraampjes dat we op de laatste dag waren. De echte leuke dingen waren eruit en er waren ook wat lege plaatsen. Mensen die niet meer de moeite hadden genomen om ook de laatste dag hun plekje te bezetten. Zeker in de buitengebieden van de markt zag je dat nog wel eens. Maar echt storend was het niet. Er was nog zoveel anders te zien.

De wandeling zelf was vooral vermoeiend voor mijn voeten. Die gingen zo'n zeer doen. Ik kreeg ook instant respect voor dames met hakken. Lille heeft veeeeeeel klinkerweggetjes. En die lopen niet gelijk maar juist erruuugg ongelijk. Zelfs op gympen moest ik regelmatig opletten om niet om te gaan.

Ik zal nog een blogje aan Lille weiden. Ook om mijn aanwinsten te laten zien. Maar voor nu ga ik echt naar mijn bedje. We hebben een geweldige dag gehad. Enorm gelachen. Veel gezien. Lekker gegeten, gedronken. En genoten van het weer. Het was prachtig. Op naar het vervolg.

Lachen en huilen

Het waren weer heel wat dagen geleden dat ik heb geschreven. Dat wil niet zeggen dat er geen gedachten in mijn hoofd rond zwerven. Was het maar zo. Was er maar een knopje waarmee ik de hersenspinsels even uit kon zetten. Even helemaal niets in die bovenkamer. Geen dingetjes die ik me afvraag, geen piekermomenten. Het lijkt me heerlijk.

Uiteraard heb ik die momenten wel. Alleen kan ik ze niet terughalen. Die momenten heb ik als ik slaap. Alhoewel, ze zeggen dat je juist alles verwerkt in je slaap. Dat zou dan betekenen dat ik nog meer denk, bedenk en terugzie.

Hoe kan het dan zijn dat mensen gaan slapen en uitgerust wakker worden? Helemaal fris en fruitig. Betekent dat dan dat die mensen overdag weinig denken en weinig meemaken. Of juist alles op makkelijkere manier verwerken waardoor ze 's nachts echt tot rust komen.

Dat verwerken van allerlei dingen vind ik nog wonderbaarlijker. Waarom is er een slag mensen die nergens geen last van (lijken te) hebben. En is er een slag mensen die over ieder klein dingetje dagen kunnen nadenken en het proberen te verklaren wat nooit lukt.

Ja, ik zeg bewust 'lijken'. Aangezien er bij de eerste slag mensen weer 2 groepen zijn. De eerste groep heeft echt nergens last van en de tweede groep kan geweldig acteren. Ze hebben er wel degelijk last van maar je ziet er niets van. Alles wordt in stilte en afzondering verder verwerkt.

Ondertussen bedenk ik me alweer van alles. Over in welke groep mensen ik zit tot en met de titel van het bericht. Ik weet wel in welke groep ik zit. Het is een drama af en toe. Ik zou echt dat knopje willen hebben. En dan heerlijk uitgerust wakker worden, gaan werken met een rustig gevoel en de kalmte hebben als er iets niet helemaal gaat zoals het hoort. Klinkt zalig in mijn oren. En mijn gezichtsuitdrukking gaat meteen over in een heerlijke glimlach.

Blauw op de bank

Wat een superkleur kan blauw toch zijn. Als ik nu met een schuin oog naar de hockeydames kijk bij de OS 2012, spelen ze op een blauw veld. En winnen ze daarop een gouden medaille. Een prachtig gezicht, al die blije oranje geklede dames op dat blauwe veld met roze randje. (Helaas snap ik niet waarom voor deze kleurencombi is gekozen van het veld maar toch.)

Er zijn ook dagen geweest dat blauw niet mooi was. Blauw van de kou op de bank. En maar blijven rillen ook al zat ik al met mijn billen op de poef en mijn rug tegen de verwarming aan. Oei, wat konden die winters vroeger koud zijn.

Maar ook in de tienerjaren, tranen met tuiten om het gelopen blauwtje. Die jongen was zoooo leuk en toch vond hij dat niet van mij. Boehoehoe. Wat kon het leven dan oneerlijk lijken.

In dienst leerde ik wat een blauwe hap was. Heerlijke nasi en vaak op de woensdag. Blijft toch hangen want nu eten we regelmatig nasi en op woensdag.

En na vandaag hebben we weer wat blauws in huis. Het been van de oudste is mooi verbonden in blauw gips. Door een ongelukkige val op de trampoline waarbij de jongste onderop lag, had de oudste de meeste tranen. Uiteraard ijs erop. Eerst koelen. Dan een nachtje slapen en toen bleek toch wel dat het probleem nog niet opgelost was. Huisarts, verwijzing naar de rontgen, foto's, nog een paar extra foto's. Uitslag, niets aan de hand. Wij naar huis. Bleek er een foutje te zijn gemaakt. Dus wij weer terug naar het ziekenhuis. En 2 uur later was de oudste voorzien van een harde gipslaag om het onderbeen. Nu gaat ze leren krukken lopen. En baalt ze vooral dat ze niet mag sporten.

Ik denk dat ze de volgende keer op de trampoline beter uit kijkt. Die is overigens groen en niet blauw ;-)

Gedachten en haken

Gedachten dwalen weer door mijn hoofd. Van de hak op de tak schieten er onderwerpen door mijn hoofd. Over opvoeding, over uit eten, over brocante. Ik kan het niet eens bijhouden. Onderwijl ben ik lekker aan het haken. Een mooie omslagdoek ontstaat onder mijn handen. Langzamer zeker zie je het patroon.

Het begon met 330 losse. Dus echt een enorme rij met steken om op verder te haken. In het begin haakte ik 1 rij en kon vervolgens het haakwerk neerleggen. Daar deed ik langer over dan ik zelf verwachtte. Maar ondertussen haakt het patroon heerlijk weg. Het gaat heel soepeltjes. En ik hoop dat mijn schoonmoeder straks tevreden is met het resultaat.

Daarnaast hoop ik dan nog veel harder dat ik genoeg bollen heb. Ze zeggen wel vaker wat een patroon nodig heeft, maar soms zitten ze er wel eens naast. Dus duimen maar want opnieuw beginnen, daar heb ik weinig zin in. (Al zal ik dat gewoon doen.)

Morgen met daglicht zal ik een paar foto's maken om de voortgang te laten zien.

Oja, denk nou niet dat de sprei al af is. Nope, die ligt even te wachten tot de omslagdoek klaar is. Net als alle andere projecten die in het huis verspreid liggen. Maar het eet geen brood, het beschimmeld niet en het heeft vast geen haast. In het ergste geval mag ik uithalen en opnieuw beginnen in een nieuwe maat. (Kinderen eten namelijk wel brood en groeien daar ook nog van ;-))

Overlevingstechnieken

Wat raar dat er toch zo'n verschil zit tussen gevoel en verstand. Vanuit verstand is alles wel zo'n beetje te beredeneren. Logica kan dan gevonden worden in de meeste vreemde beslissingen. Ook kan het verstand vaak zaken vanuit twee kanten bekijken. Dus met je verstand valt alles vaak wel te begrijpen.

Dan komt je gevoel om de hoek kijken. Wat nou begrijpen! Maar zo voelt het niet. Het voelt niet begrijpelijk. Het voelt vervelend of het voelt goed.

Vanuit het ene perspectief moet je leven vanuit je gevoel. Echter vanuit het overlevingsmechanisme is het ook nodig om te leven vanuit je verstand. Zeker bij gevoelsmensen met veel emoties is het alleen leven vanuit je gevoel niet te doen. Hoe kun je vanuit de emotionele achtbaan nog op twee voeten blijven staan? Hoe kun je door gebeurtenissen heen komen zonder te redeneren vanuit je verstand?

Maar wat als je verstand het niet wint van je gevoel? Wat als je wel kunt bedenken hoe het in elkaar zit, je wel kunt beredeneren dat het goed is of fout is, maar met je gevoel niet los kunt komen? Het probleem niet los kunt laten en verder kunt gaan.

Alles heeft tijd nodig. Gelukkig heb ik dat wel geleerd. Maar bovenstaande vind ik nog altijd een probleem. Een valkuil.

Hulp

Na een eerste werkdag ben ik aardig leeg. Pijnlijke voeten, vol hoofd, gelezen over beslissingen, gezien wat er nog niet is veranderd. Het voelt toch weer snel als van voor de vakantie. Wat jammer dat je niet langer het vakantiegevoel en de ontspanning kan vasthouden. Gewoon automatisch. Zonder heel veel moeite.

En ineens springt me de gedachten weer boven van een moodboard. Een plaat waar mijn meest fijne herinneringen op staan. De kleuren die ik mooi vind, de plaatjes die ik mooi vind. Een bloemenveld om doorheen te wandelen. En niet alleen een moodboard maar een cd'tje met mijn mooiste nummers. Zodat ik op de momenten dat ik wel even tijd heb, rustig kan luisteren naar de muziek. Ook het vertrouwde geluid van oude nummers kunnen mij heel rustig krijgen.

Hoe krijg ik een moodboard en een cd plus speler nou op het werk. En hoe doe ik dat zonder dat anderen er last van krijgen. Ik kan wel een moodboard maken maar dan toch eentje die in mijn kastje past. En dan kan ik die nog alleen maar bekijken tijdens mijn pauze. Zo ook met de muziek. Terwijl ik ook wel even pauze wil met collega's. Even bijkletsen enzo.

Dat moodboard moet dus echt in mijn hoofd zitten. Met daarbij op de achtergrond het muziekje wat ik erbij wil. Mhhh maar hoe doe ik dat als ik na een paar uur werken alweer oplossingen zit te bedenken voor kleine obstakels en me bezig hou met de dagelijkse werkzaamheden. Hoe zorg ik ervoor dat mijn moodboard de boventoon voert in mijn hoofd. Ik ga er eentje maken die toch in mijn kastje past. Dan zie ik hem in ieder geval een paar keer per dag. Dat is de eerste stap die ik nu maak om te zorgen dat de "after-vakantie-blues" wegblijven. Werken is nou eenmaal iets wat erbij hoort. En voor mij is het belangrijk om dit zo ontspannen mogelijk te doen. Dus met een beetje hulp. Niks mis mee ;-)

Verandering van omgeving

Even iets halen in een ander dorp is helemaal niet zo raar. Maar als je even iets gaat halen in een stad zo'n 100 kilometer verderop kijken mensen je vreemd aan.

Eigenlijk is het ook vreemd. Tegenwoordig wel tenminste. Er zijn verhalen van mensen die in de oorlog vele kilometers gemaakt hebben voor eten of voor veiligheid. Maar in die tijd waren er veel minder vervoersmiddelen beschikbaar dan tegenwoordig. Dus deden ze dat zelfs met een fiets of te voet. Honger en angst zijn ook vreselijke dingen om mee te maken. Dan gebruikt een mens al zijn opties. 

Wij zijn ook wel eens 's nachts doorgereden naar Scheveningen voor een stukje lopen over het strand. (Dit was dus midden in de nacht.) Jongelui doen wel vaker wazige dingen. Dus kilometers rijden voor een romantische wandeling is dan wel de moeite waard. (Dat je dan bij het horen van de zee en de golven moet plassen is een stuk minder leuk. Een toilet in het donker is niet snel gevonden.)

Maar ja in de tegenwoordige tijd is het niet gewoon meer. Je kunt tenslotte alles ongeveer bestellen op internet. Dus waarom er heen rijden als de verzendkosten nog onder de 5 euro blijven. Waarom al die tijd spenderen terwijl 1 klik op de pc je ook alles kan brengen dat je zou willen. Je hebt hooguit iets meer geduld nodig want het is er 1 a 2 dagen later.

De reden kan heel simpel zijn. Verandering van omgeving. Je rijdt ergens heen, wandelt er rond, haalt wat je wilde hebben, rijdt terug naar huis en hebt weer van alles gezien. Plus je hebt het item wat je zocht.

Vandaag was het onze beurt om een stuk te rijden. Naar Gouda toe. Niet alleen voor de stroopwafels. (Daar zijn de lekkerste stroopwafels te koop. Van Van Vliet, heerlijk!!) Maar ook voor een andere boodschap. De kinderen hebben hun ogen weer uitgekeken. In Gouda kun je ook aardig wat zien. Maar het leukste vonden ze toch het poffertjes eten in de Salon. Dit is een 150 jaar oud poffertjeshuis. En zo kneuterig ziet het er ook uit. Heerlijk nostalgisch. Als ik daar zo zit, krijg ik spontaan zin in een kamer in die sfeer in te richten. Met bloemetjesbehang, ouderwets servies en oude meubeltjes. Jammer dat manlief daar niet aan mee werkt ;-)

Praten of toch maar niet

Een heerlijke dag waarbij er toch weer wat gedachten door mijn hoofd blijven malen. Om me heen hoor ik mensen praten. Waarom praten mensen eigenlijk met elkaar? Om ideeen uit te wisselen en gedachten te delen. En ook om te zoeken naar overeenkomsten. Wat delen ze met elkaar. Waar denken ze hetzelfde over. Wat zijn de verschillen. En willen ze die verschillen accepteren of willen ze juist de ander overtuigen van hun gelijk.

Ineens denk ik terug aan een dag vlak voor mijn trouwen. De relatie van iemand dichtbij ging stuk. Ze had het erover dat er zo weinig overeenkomsten waren tussen haar en haar partner. En dat zou de reden zijn dat ze uit elkaar gegroeid waren. Mijn toekomstige man en ik zaten naderhand op de bank. Te bedenken waarin onze levens overeenkwamen. We moesten er heel erg om lachen. Andere sporten. (Daar deed ik toen nog wel aan...) Andere hobbies. Andere vrienden. Mhhh wij moesten maar eens nadenken of we nog wel wilden trouwen. Aangezien wij geen overeenkomsten hadden. Ondertussen zijn we bijna 11 jaar getrouwd. En zijn die overeenkomsten onveranderd. We proberen elkaar daar ook niet in te veranderen. Volgens mij mag je best je eigen ding doen. (En ik zie mijn man ook nog niet haken ;-))

Praten wij wel dan? Het viel me op, zittend op het terras bij een grote speeltuin, dat wij eigenlijk niet heel veel gespreksstof hebben. Het gaat vaak over de kinderen. Of over een actualiteit. Dus wilde ik mijn man toch eens tot een gesprek uitnodigen. Hij keek me wat verbaasd aan. Ik wilde praten, tja maar waarover dan. "Gevoelens" leek mij wel een goed onderwerp. Hij keek me nog eens aan. Zo over het boek heen wat hij aan het lezen was en maakte de mooie opmerking "Ik begrijp die Gijp hoe langer hoe meer". Nou dacht ik dat er ergens in het boek van Rene van der Gijp een opmerking zou staan over vrouwen ofzo. Maar nee, dat was het helemaal niet. Hij was van het onderwerp "gevoelens" klakkeloos overgestapt naar het onderwerp "Gijp". Ik was compleet de weg even kwijt.

Moesten wij dan echt niet wat vaker praten. Zeker gezien het sippe nieuws overal om ons heen. Even ter informatie, het lijkt een beetje trend te worden om te gaan scheiden. Steeds meer gezinnen om ons heen vallen uit elkaar. Nou ben ik niet zo trendgevoelig dus ook deze mag mijn deur voorbij gaan. Maar ook in de straat zijn er al scheidingen geweest. Soms met en soms zonder kinderen. En voor alle partijen is dit vaak een verdrietige en moeilijke periode. Nogmaals keek mijn partner op uit zijn boek. "Wellicht praten die stellen te vaak met elkaar".

Het werd een stille middag waarbij ik genoten heb van het weer, een aantal centimeters aan de sprei heb gehaakt en bedacht dat ik best een slimme man heb, met soms wat rare kronkels in zijn hoofd. Na zoveel jaar ben ik er wel aan gewend. En als het echt nodig is, wordt er toch wel gepraat.

Zonnig en bedenkelijke dag

En weer eventjes een hele warme dag vandaag. We mogen de weergoden op onze blote knieen danken dat we weer een zon hebben gezien. Nou ja, gezien. Ik ben niet zo van de zon. Dus na het boodschappen doen, heb ik alles dicht gedaan en ben ik binnen gebleven.

Vergelijk het maar een beetje met vroeger. Je hebt het werkvolk, zij lopen zongebruind rond en dan heb je de upperclass... Zij behoeven niet buiten te werken en doen wat aan handwerken binnen op de canape. Goh ik zie de overeenkomst. Haken op de bank of handwerken op de canape ;-)

Waarschijnlijk de enige overeenkomst van de upperclass uit die tijd. Want ik mag wel gebruik maken van de wasmachine, strijkbout en stofzuiger. En dat geeft helemaal niks. Het moet toch.

Overigens was ik het enige familielid wat binnen was gebleven. De rest zijn wezen zwemmen bij een zwemparadijs in Hoeven. Ze moesten er even voor rijden maar ze vinden het er heel leuk. Allerlei glijbanen en andere activiteiten. Dus die 3 hebben een actief en leuk dagje gehad. En kwamen weer wat meer zongebruind terug dan dat ze heen gingen.

Ondertussen heb ik wel lekker zitten kijken naar de Olympische spelen tussen de bedrijven door. Geweldige judoka gezien. Wat een sportvrouw. Gaan voor goud, 1 foutje maken en daarna zichzelf herpakken en gaan voor brons. Wauw. Wat ontzettend sterk.

In gedachten begon ik teleurstellingen te vergelijken. Waarvan kan een mens allemaal balen? Wat zou nou net zo erg zijn als het niet winnen van de gouden medaille op de Spelen die maar 1 x in de vier jaar zijn? En daarnaast, wat is erger? Kan ze dit zien als gewoon een spelletje wat ze verloor? Of wordt dit nog zoveel duizend keer bekeken en uitgeanalyseerd? Hoe vaak moet een mens eigenlijk kijken naar zijn eigen fouten? Hoe vaak moet je terug denken aan een blunder? Wanneer mag je stoppen en zeggen "jammer dan". En wanneer moet je het positieve eruit halen en verder gaan....

Snelheid

De dagen worden verwoven met de nachten en het gaat allemaal sneller dan ik wel eens verwacht. Nog een paar dagen en dan is onze vakantie voorbij. De kinderen hebben dan nog wel een week maar daarna gaat het nieuwe schooljaar echt weer beginnen. De oudste heeft zin om weer naar school te gaan en de jongste, tja de jongste heeft meer zin in vakantie. Hij wil zelfs wel ruilen met mama. Dan mag ik naar school en gaat hij naar mijn werk. Stiekem wil ik ook wel ruilen maar ik denk dat de juf en mijn baas heel verbaasd staan te kijken als wij echt wisselen.

Aan de andere kant heeft de snelheid van tijd ook wel zijn charme. De grijze haren beginnen te verschijnen. En ik heb besloten, uit medeleven met mijn man, om niet meer mijn haar te verven. (Manlief is al stevig grijs aan het worden...) Ik ben benieuwd hoe lang ik mijn voornemen kan houden. Maar vooralsnog vind ik het prima. Zeker omdat mijn donkere haarkleur nu nog heeeeel veeeeel overwicht heeft.

Vandaag was wel een grijzig dagje. Er waren meer wolken aan de hemel te zien dan gisteren. En ook de zon had meer moeite om er doorheen te komen. Zodat het mij wat sipjes leek. In tegenstelling tot gisteren. Al waaide het gisteren stevig, het zag er mooi uit.

Deze foto is genomen vanaf het dakterras van Nemo. Uitzicht over Amsterdam. Het lijkt dat de wolkjes wat hingen aan de hemel. Echter ze vlogen voorbij door de stevige wind die er stond.

Ook aan de andere kant van het dakterras een mooi uitzicht over Amsterdam. Vooral die duiven dichtbij vond ik erg sprekend voor Amsterdam. Ze kwamen zelfs binnen vliegen als er even niet werd opgelet om vervolgens de kruimels weg te eten die de gasten lieten vallen. Niet dat ze erg hongerig kunnen zijn, daar zijn de meesten echt te dik voor. Het leek wel een spelletje tussen het personeel en de duiven. Hoe kom ik binnen en hoe jaag ik je naar buiten. Straattheater op het hoogste niveau.

Vanavond echter ga ik toch weer fijn aan de haak. Ik ben bezig met een nieuwe sprei te maken voor de jongste. De oudste heeft haar sprei al en de jongste wilde ook graag. Dus ben ik weer begonnen. Om inspiratie op te doen kijk ik vaak op verschillende blogs. Mijn favoriete blog is wel van Lucy van attic24. Zij heeft een frisse, kleurrijke en mooie kijk op het leven en maakt geweldige dingen van garen maar ook van stof. Het patroon van de eerste sprei is afkomstig van haar site maar ook van de tweede sprei heb ik bij haar mijn inspiratie gehaald. Alleen de kleurstellingen heb ik ietwat aangepast naar wat de kinderen graag wilde.

De eerste noemt zij een ripple patroon. Oftewel een golfjes patroon. Ze heeft verschillende golfjes patronen maar deze vond ik wel mooi voor de sprei. Op de foto is de sprei al helemaal af.

De tweede noemt ze een grannystripe. Granny's zijn vaak gehaakte vierkantjes, of welke vorm dan ook, die later aan elkaar worden gezet tot een groter geheel. In dit geval heeft ze een stukje dat vaak gebruikt wordt in een granny tot streepjes aan elkaar gehaakt. Dit patroon werkt, net als het golf patroon, heel rustgevend. Je doet heerlijk steeds hetzelfde terwijl je ondertussen met een schuin oog/oor naar de tv kijkt en luistert of geniet van een muziekje. En langzaamaan komt er een snelheid in het haken waardoor de sprei sneller af is dan je in de gaten hebt... 

Zomers met een spettertje

Wat een zalig weer vandaag. Zittend in de schaduw, ik ben niet zo van de zon, zat ik te genieten van het briesje wat door de bomen ruisde. Wijntje in de hand, gezellig gezelschap, de Olympische Spelen op de achtergrond. Beetje babbelen over van alles en nog wat.

Dat kletsen werd ineens een stuk minder. Zou de eerste gouden medaille worden binnengehaald. Het was nog flink spannend tot op het laatst. Maar het lukte haar toch. Op haar fiets in de regen. Zou ze het gevoel hebben gehad dat ze gewoon in Nederland fietste? De nattigheid over haar gezicht heen. De finishlijn in het zicht en dan nog 2 van die trutjes die denken haar eruit te kunnen fietsen. Echt niet. Ze zet nog een keer stevig aan en als eerste gaat ze over die lijn. Goud voor haar. Wauw, wat een prestatie.

Thuis op mijn bankje gaan mijn gedachten alle kanten op. Van het fietsen naar het haken, van het haken naar de kids die buiten aan het spelen zijn, van de kids naar de stapel wasgoed. Ach, het laatste kan wel wachten. Ik bedenk me ineens dat ik steeds vergeet foto's van alles te maken. Zo kan ik natuurlijk mijn blog wel wat aankleden. Mijn nieuwe goede voornemen is gemaakt. Vanaf morgen, meer foto's.

Uiteraard nog wat sport gekeken vanavond maar het enthousiasme van vanmiddag is niet meer aanwezig. Ineens spettert het buiten weer. Snel naar buiten om de 2 dames binnen te halen. Konijnen vinden het zonder beschutting niet echt prettig om buiten te zijn in de regen.

Die 2 dames zijn een verhaal apart. We zouden vorig jaar 1 konijntje halen. Uit de opvang, wel zo sociaal. Maar er zaten 2 zusjes. 2 hele dikke zusjes. Uiteraard gingen die mee naar huis. En na een mooi dieet hebben we 2 dikke dames. Aangezien de lel die ze onder hun kin hadden opgebouwd met vet, nu wel leeg is maar er nog hangt, blijven ze de dikke dames. Met regelmaat kom ik nog wel terug op die dames. Ze zijn zo grappig.

Nogmaals de belofte, foto volgt, het is nu te donker ;-)

groetjes,
Peet

OS 2012

De spelen zijn begonnen. Over de hele wereld kijken mensen naar de sporters en de sporters kijken naar hun prestaties. En wat voor resultaten. Ze mogen er trots op zijn wat er wordt neergezet. Dat zal ik nooit beter doen. Zeker niet met de ietwat minder sportieve inslag die ik heb.

Ik kreeg al de tip om mee te gaan doen met de snelhaakwedstrijden maar ik kan me niet voorstellen dat die er zijn. (Bedankt voor de tip Remon..) En als die er zijn, vertel het mij maar niet. Ik haak voor de hobby niet voor de snelheid. Zeker met de warmte van afgelopen dagen kreeg ik het niet voor elkaar om de haaknaald even te pakken. Tenminste niet aan mijn grote project. De sprei. Maar een granny haak ik nog wel eens. Want ook het kussensloop is nog niet af.

Dat zal nog wel vaker voorbij komen. De projecten. Nee ik ben niet iemand van 1 project tegelijkertijd. Minimaal 2 of 3 en dan liggen er ook nog wel wat andere dingen op de plank. Euhh plank. Doos op zolder. Zei ik doos... ik bedoelde dozen op zolder. Ik heb altijd wel wat te doen als ik wil. En als de hobby mij niet in beslag neemt, dan zijn er nog de kindjes, de man, het huishouden, het werk en uiteraard de sociale contacten. Af en toe zwerft er zoveel door mijn hoofd dat ik niet weet hoe ik wijs moet worden in die chaos. Al helpt het mij om soms even mijn ogen dicht te doen. Dan komt de bovenkamer wat tot rust en kan ik weer fris opnieuw beginnen met het creëren van de storm aan gedachten, ideeën en andere ingevingen.

En zo is een nieuw blog ontstaan in blogland. Regelmatig zal ik flarden van de hersenspinsels hier tentoonspreiden. Voel je vrij om commentaar achter te laten.