Vandaag even naar de stad geweest. We vertrokken met het mooiste winterweer en halverwege in de stad, je raadt het al, regen. Dus door de regen terug richting de auto. Dan gaat mijn humeur toch wel een paar graden omlaag. Maar niet alleen de regen kan mij tegenstaan. Ook een winkel, waar ik speciaal voor ging, was dicht tussen kerst en oudjaar.
Met een wat minder humeur op naar huis. Waarop mijn man lief bedacht dat er vast wel een andere winkel was waar ik kon slagen. Gezocht en gevonden. (Internet en smartphones zijn wel een fijne uitvinding op dat moment. En ja, het meeste is nu in huis. Ik had tenslotte een lijstje gemaakt.
In de auto naar huis bedacht ik 1 ding dat ik niet op het lijstje had geschreven... Ohhhhh balen. Waarom ben ik nou zo half in mijn lijstjes. Waarom denk ik nou dat ik dat ene ding wel onthoud. Waarom schrijf ik dat nou niet even op. Nou kan ik aan de slag maar mis ik nog 1 ding waarmee ik het af moet maken. Dus als ik aan de slag ben, moet ik halverwege stoppen.
Ondertussen zit ik me af te vragen of het vergeten van dat ene ding eigenlijk wel de reden is om niet te starten. Of dat er een andere reden is. Een stukje angst om te falen. Want wat ik ga doen, is me nog nooit gelukt. Patchwork. Starten aan een patchwork creatie is wel vaker gebeurd. Maar dit afmaken, helaas, dat is nog nooit gelukt. Op de een of ander manier is het nooit helemaal mijn ding geweest. Maar het ziet er altijd zo leuk uit. En ik wil dit ook kunnen.
Niet alleen met de hand maar ook met het machine patchworken. En dan komt het probleem. De naaimachine. Dat is een abracadabra ding voor mij. Ik snap niet veel van die machine. En ik moet eerlijk bekennen, ik heb me er ook nooit in verdiept. Het is zo'n vreemd ding. Een draadje moet om de spoeltje, die spoeltje moet in een ander kastje. Dan moet er nog een draadje via een rare weg door een naald. En dan is er nog zoiets als draadspanning enzo. Arghhhh.
Geef me een computer en ik kom een heel eind. Geef me een naaimachine en ik kijk met schrik naar het apparaat. Ik ben er zelfs een beetje bang voor. Lekker simpeltjes klinkt dit maar toch, helpp!!
En toch vind ik dat ik er aan moet geloven. Ik ben gek op lapjes, gek op tasjes, gek op mapjes en gek op etui's. Dus waarom niet gewoon proberen. Wie weet ga ik zelfs nog wel kleding naaien. Ook dat staat immers al heel lang op mijn verlanglijstje.
Ooooo angsthaas die ik ben!!!
*************************** Wordt vast vervolgd****************************************
Geen opmerkingen:
Een reactie posten