Ai, het is alweer lang geleden dat ik hier wat schreef. Wat gaat de tijd toch snel. Aan de ene kant maar goed ook. Dan gaan de vervelende dingen ook wat sneller voorbij. Slijten de drama's weer en kan ik weer opkrabbelen en verder gaan.
Ondertussen schieten zoveel dingen door mijn hoofd dat ik het niet eens geordend kan krijgen om het allemaal op te schrijven. Pff, als ik nou alleen eens de woorden noteer, wie weet kan ik er daarna dan een logisch verhaal van maken.
Wind, regen, vallende takken, sombere luchten, hypocriet, oneerlijk, een stiekem zonnetje, dikke kus, jas, lang geleden, weerzien, positiviteit, snoepen, niet snoepen, fiets, lekke band.
Kunnen jullie het nog volgen...
De herfst is ingevallen. Met de deur in huis zullen we maar zeggen. Sjonge wat een weertje. Op de fiets, tegen de wind in, dikke druppels op mijn gezicht, was ik de takken op de Zandstraat aan het ontwijken. De lucht leek soms wel boos te zijn, zo donker als die eruit zag. Maar het vreemde was, het was niet echt koud.
Nou staan er boven nog meer woorden. Woorden die me ook verdrietig maken. Dus eigenlijk wil ik het daar niet over hebben. Wie weet kan ik er over een tijdje wel op terug kijken zonder me somber te voelen. Zonder het gevoel te hebben om uit te moeten kijken voor de hele wereld. Het is zo jammer dat mensen elkaar dingen aan doen. En dan maakt het niet uit of het groot of klein is. Jaloezie, onbegrip (voor elkaars geloof), afgunst en nijd zijn lelijke dingen.
Dus schakel ik naar leuke dingen. Familie die we lang niet gezien hadden en op een feest tegen kwamen. Wat ontzettend gezellig om weer eens bij te kletsen. Wat hing er een positiviteit en een leuke sfeer. Het was eigenlijk heel jammer dat ik moe was, dat mijn hoofd al vol zat. Ik had moeite om de positiviteit over te nemen. Terwijl ik daar juist van zou moeten proberen energie te krijgen.
Somber... dat is vandaag mijn slotwoord.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten