Snoepwinkeltjes

Mijn gedachten dwalen weer eens af. Snoepwinkeltjes is het onderwerp wat door mijn gedachten zwerft. Snoepwinkeltjes. En dan niet zoals Jamin. Deze heeft mij nooit echt bekoord. Net te groot voor een echt leuk winkeltje. En eigenlijk maar goed voor 1 ding. IJs. Specifiek zo'n blok met twee wafeltjes. 

Vroem weer even terug in het verleden. De weinige keren dat mijn moeder mee ging naar het dorp, oftewel het winkelcentrum, en het was zomer, dan gingen we bij Jamin een ijsje eten. (Tenminste voordat de Italiaan bij ons in het dorp verscheen.) En het ijsje was dan altijd zo'n blok vanille-ijs, soms met een laagje chocolade, die je dan vast moest houden met twee wafeltjes. En maar likken. Knoeien was zonde. Steevast vertelde mijn moeder dan het verhaal van vroeger toen zij klein was en van haar vader, mijn opa, een ijsje kreeg van Jamin. Ook wist ze dan altijd nog te vertellen hoe duur dat dat toen was. (Mwah, wellicht beter dat ze niet weet hoe duur het tegenwoordig is.) 

Maar nee, Jamin hoort niet bij de snoepwinkeltjes. Een beter voorbeeld was dan de Drop-in. Klein opgezet, allemaal bakken en achter de toonbank doosjes met zwart-wit poeder. Volgens mij bestaat die niet meer. En ook een leuk voorbeeld is 't Fonteintje. Ooo, terug in het verleden, hoezo? 't Fonteintje was een kleine, soort bouwkeet met hout afgetimmerd. Het stond voor de fontein. Bij Mickers. (Mickers is er nog wel maar de andere twee dingen zijn al lang weg.) Dat waren nog eens snoepwinkeltjes. 

Ondertussen ben ik heel wat ouder. En als ik nu een snoepwinkel zou moeten kiezen dan wordt dat 't Smitje. En nee, daar koop je geen snoepjes. Maar daar hebben ze wel allerlei fournituren, wol, knopen, vilt etc. Of de Pipoos. Ook zo'n heerlijk snoepwinkeltje om uren rond te neuzen en te verheerlijken aan alle spulletjes. 

Het is gewoon jammer dat dit soort winkeltjes steeds slechter weten te overleven in deze tijden. Er zijn wel wolwinkeltjes en hobbywinkeltjes maar bestellen via internet is vaak goedkoper. Ook ik maak me daar schuldig aan. Ik wil wel graag handwerken maar niet tegen de hoge kostprijzen. Dus bestellen via internet. De verzendkosten wegen met gemak op tegen de hoge benzineprijzen en niet te vergeten de parkeerkosten.

Vanmorgen begon ineens het lampje in mijn hoofd te branden. Ik weet ook waarom ik zo blij wordt van die snoepwinkeltjes. De kleuren. Alle lieve, vrolijke en gezellige kleuren zo bij elkaar verzameld. Daar wordt je gewoon blij van. Een beetje weemoedig kijk ik naar mijn nieuwe omslagdoek. Hij is zwart. Had ik hem dan toch in een andere kleur moeten maken? Zou ik dan toch wat kleurrijker gekleed moeten gaan? Of helpen plaatjes van kleuren mij ook al om me vrolijker te voelen...