Voordat ik vanmorgen op het werk aan kwam, had ik al twee keer een warme glimlach op mijn gezicht gehad. De eerste keer was door de nineties muziek op 3FM. Lekkere muziek van "vroeger". Ik weet al niet meer welk nummer maar ik kon hem compleet mee bleren. Daarbij moet ik wel vermelden dat het beter was dat ik in de auto zat. Zingen is wel leuk maar niet 1 van mijn kwaliteiten. (En dan zeg ik het nog voorzichtig...)
Vlak daarna was het weer raak. Vanuit de parkeergarage liep ik naar de personeelsingang. En daar staan 2 vaste ontbijtklantjes. 2 oudere dametjes. Ze staan geduldig te wachten. Dus wens ze een welgemeend goedemorgen. En meteen er achter aan dat de dames lekker op tijd zijn. "Ach" zegt het ene dametje, "we vertrekken altijd om half negen en dan staan we hier als eerste. Maar we zijn nooit als eerste binnen. Die rare draaideur gaat zo vreemd open." En daar is die glimlach weer. "Gelukkig zijn er genoeg ontbijtjes en zitplaatsen" was mijn antwoord. "Dat wel" zegt het andere vrouwtje. Na gedag gezegd te hebben, wandel ik door naar de personeelsingang. Wat is het toch heerlijk om te zien dat zulke dames iedere dag een leuke start maken door samen te gaan fietsen en gezellig te ontbijten. Nog zo ondernemend en genietend van deze kleine dingetjes.
Ik bedacht me dat ik ook meer moest gaan genieten van de kleine dingen. Nog meer dan ik nu al probeer. Al is het maar om al het vervelende daardoor te kunnen vergeten of onder te laten sneeuwen door het leuke. Meer evenwicht aan te brengen in de yin en yang.
Vervolgens startte de werkdag. De lach verging bij het zien van al het werk maar dat is nou eenmaal het werk. Dus doorbijten en aan de slag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten