Wat een superkleur kan blauw toch zijn. Als ik nu met een schuin oog naar de hockeydames kijk bij de OS 2012, spelen ze op een blauw veld. En winnen ze daarop een gouden medaille. Een prachtig gezicht, al die blije oranje geklede dames op dat blauwe veld met roze randje. (Helaas snap ik niet waarom voor deze kleurencombi is gekozen van het veld maar toch.)
Er zijn ook dagen geweest dat blauw niet mooi was. Blauw van de kou op de bank. En maar blijven rillen ook al zat ik al met mijn billen op de poef en mijn rug tegen de verwarming aan. Oei, wat konden die winters vroeger koud zijn.
Maar ook in de tienerjaren, tranen met tuiten om het gelopen blauwtje. Die jongen was zoooo leuk en toch vond hij dat niet van mij. Boehoehoe. Wat kon het leven dan oneerlijk lijken.
In dienst leerde ik wat een blauwe hap was. Heerlijke nasi en vaak op de woensdag. Blijft toch hangen want nu eten we regelmatig nasi en op woensdag.
En na vandaag hebben we weer wat blauws in huis. Het been van de oudste is mooi verbonden in blauw gips. Door een ongelukkige val op de trampoline waarbij de jongste onderop lag, had de oudste de meeste tranen. Uiteraard ijs erop. Eerst koelen. Dan een nachtje slapen en toen bleek toch wel dat het probleem nog niet opgelost was. Huisarts, verwijzing naar de rontgen, foto's, nog een paar extra foto's. Uitslag, niets aan de hand. Wij naar huis. Bleek er een foutje te zijn gemaakt. Dus wij weer terug naar het ziekenhuis. En 2 uur later was de oudste voorzien van een harde gipslaag om het onderbeen. Nu gaat ze leren krukken lopen. En baalt ze vooral dat ze niet mag sporten.
Ik denk dat ze de volgende keer op de trampoline beter uit kijkt. Die is overigens groen en niet blauw ;-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten