De hele dag door droom ik weg op kleine vluchtjes. Door herinneringen, door reclames, door iets wat ik op straat zie gebeuren. Continue slaat mijn fantasie op hol. Of maak ik een tripje naar memorylane.
Vandaag kwam het besef dat ik daardoor vergeet te leven in het nu. Ik blijf terug grijpen naar vroeger of naar vergane dromen over hoe het had kunnen/moeten zijn.
De deur naar het verleden gaat dicht. Of op een kier. Helemaal dicht zou betekenen dat ik nooit meer naar vroeger mag kijken. En niet alles was fout.
Een mooie tweet hielp ook mee:
Wie naar het verleden kijkt, staat met zijn rug naar de toekomst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten