Ziek...

De dagen schakelen sneller aan elkaar. Tenminste zo lijkt het. Het ene moment is het zondag en ineens is het weer woensdag. Even leek het niet zo snel te gaan. Ik was ziek en kon amper iets. Dat was even moeilijk. Helemaal niets meer kunnen. Amper kunnen staan. Niet eens mezelf fatsoenlijk kunnen verzorgen. Veel geduld nodig om te kunnen douchen en afdrogen. Aankleden met de tanden op elkaar. Want eigenwijs als ik groot ben, komt dan het "zelf doen" heel sterk naar voren. Dus in plaats van 10 minuten douchen/aankleden, duurde dat 45 minuten. En dan kon ik daarna weer uitrusten. Maar wel zelf gedaan. 

Het lieve thuisfront pakte alle overige zaken op. Zo geweldig. Kids kwamen mijn lunch brengen. "Nog een appeltje mama? Hij is al in stukjes." Echt super. Manlief stond zelfs te strijken. Dat heeft hij nog nooit hoeven doen. 

Ondertussen zijn we vanaf 8 april bezig met allerlei onderzoeken. Deze puzzel voor de medici past niet binnen de geijkte paden. Mijn moeder zou hier overigens niet vreemd van hebben opgekeken. Ik was meestal wat apart ziek als ik dan ziek was. Het lopen gaat inmiddels weer wat beter. Prednison is een paardenmiddel. Maar de overige klachten blijven nog sluimeren. Handen zijn nog niet zo pijnvrij als ik zou willen. Dus als ik teveel probeer dan betaal ik daar uiteraard voor. 

 De uitkomst/diagnose wordt hopelijk morgen vast gesteld. Aangezien mijn longen goed waren, verwacht ik dat de reumatoloog reumatoïde artritis gaat vast stellen. En dan weer vooruit. Hoe denkt de reumatoloog over behandeling? Wat ga ik voor medicatie krijgen? En met welke termijn kan ik weer functioneren zoals eerst? Ervan uitgaande dat dit mogelijk is. 

Er is veel informatie bekend op internet maar bewust wil ik nog niet teveel lezen. Ieder lijf is anders. Dus ik wacht rustig af. Probeer te luisteren naar mijn lijf. En als ik het vergeet dan voel ik het vanzelf. 

Groetjes,

Peet