Praten of toch maar niet

Een heerlijke dag waarbij er toch weer wat gedachten door mijn hoofd blijven malen. Om me heen hoor ik mensen praten. Waarom praten mensen eigenlijk met elkaar? Om ideeen uit te wisselen en gedachten te delen. En ook om te zoeken naar overeenkomsten. Wat delen ze met elkaar. Waar denken ze hetzelfde over. Wat zijn de verschillen. En willen ze die verschillen accepteren of willen ze juist de ander overtuigen van hun gelijk.

Ineens denk ik terug aan een dag vlak voor mijn trouwen. De relatie van iemand dichtbij ging stuk. Ze had het erover dat er zo weinig overeenkomsten waren tussen haar en haar partner. En dat zou de reden zijn dat ze uit elkaar gegroeid waren. Mijn toekomstige man en ik zaten naderhand op de bank. Te bedenken waarin onze levens overeenkwamen. We moesten er heel erg om lachen. Andere sporten. (Daar deed ik toen nog wel aan...) Andere hobbies. Andere vrienden. Mhhh wij moesten maar eens nadenken of we nog wel wilden trouwen. Aangezien wij geen overeenkomsten hadden. Ondertussen zijn we bijna 11 jaar getrouwd. En zijn die overeenkomsten onveranderd. We proberen elkaar daar ook niet in te veranderen. Volgens mij mag je best je eigen ding doen. (En ik zie mijn man ook nog niet haken ;-))

Praten wij wel dan? Het viel me op, zittend op het terras bij een grote speeltuin, dat wij eigenlijk niet heel veel gespreksstof hebben. Het gaat vaak over de kinderen. Of over een actualiteit. Dus wilde ik mijn man toch eens tot een gesprek uitnodigen. Hij keek me wat verbaasd aan. Ik wilde praten, tja maar waarover dan. "Gevoelens" leek mij wel een goed onderwerp. Hij keek me nog eens aan. Zo over het boek heen wat hij aan het lezen was en maakte de mooie opmerking "Ik begrijp die Gijp hoe langer hoe meer". Nou dacht ik dat er ergens in het boek van Rene van der Gijp een opmerking zou staan over vrouwen ofzo. Maar nee, dat was het helemaal niet. Hij was van het onderwerp "gevoelens" klakkeloos overgestapt naar het onderwerp "Gijp". Ik was compleet de weg even kwijt.

Moesten wij dan echt niet wat vaker praten. Zeker gezien het sippe nieuws overal om ons heen. Even ter informatie, het lijkt een beetje trend te worden om te gaan scheiden. Steeds meer gezinnen om ons heen vallen uit elkaar. Nou ben ik niet zo trendgevoelig dus ook deze mag mijn deur voorbij gaan. Maar ook in de straat zijn er al scheidingen geweest. Soms met en soms zonder kinderen. En voor alle partijen is dit vaak een verdrietige en moeilijke periode. Nogmaals keek mijn partner op uit zijn boek. "Wellicht praten die stellen te vaak met elkaar".

Het werd een stille middag waarbij ik genoten heb van het weer, een aantal centimeters aan de sprei heb gehaakt en bedacht dat ik best een slimme man heb, met soms wat rare kronkels in zijn hoofd. Na zoveel jaar ben ik er wel aan gewend. En als het echt nodig is, wordt er toch wel gepraat.